MC MEDIA NETWORK

October 27, 2021 Wednesday 04:40:30

Εγγραφή στο
Newsletter

Επέστρεφε μήνες μετά στην οικογένεια του απ’ τον πόλεμο. Σε ωτοστόπ έμαθε για τον θάνατο της μητέρας του

Της Γεωργίας Μιχαήλ

Κατέβασε το APP της CYPRUS TIMES! ΕΔΩ για Android και ΕΔΩ για iOS

Θύμα της τουρκικής εισβολής και η μητέρα του, κι ας πέθανε στην Αθήνα. Δεν ήξερε καν ότι η μητέρα του είχε μεταφερθεί στο εξωτερικό. Αυτός έδινε μάχες για να κρατήσει την πατρίδα. Δεν ήξερε καν ότι η μητέρα του υπεβλήθηκε σε εγχείρηση. Αυτός έβλεπε γύρω του ανθρώπους να πεθαίνουν. Δεν ήξερε καν ότι η μητέρα του πέθανε. Το έμαθε αργότερα, τυχαία στον δρόμο της επιστροφής. Πίστευε ότι θα αντάμωνε και πάλι τους δικούς του. Κάποιους ναι, όχι όμως όλους. Η μητέρα του είχε «φύγει».

Ιούλιος 1974, ο 20χρονος τότε Νίκος Μακρυγιώργη Γεωργίου (Ζωίτσας) από την Αχερίτου Αμμοχώστου μαζί με την αρραβωνιαστικιά του Γιαννούλα περίμεναν το πρώτο τους παιδί. Δυστυχώς ο Ιούλιος ξεκίνησε άσχημα. Μετά τον τοκετό ο γιατρός τους ανακοινώνει ότι παιδί τους είναι νεκρό. Οι δύο νέοι θρηνούν αλλά ξέρουν ότι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να φανούν δυνατοί.

15 Ιουλίου, η μέρα του πραξικοπήματος, η Γιαννούλα επιστρέφει στο σπίτι τους. Πέντε ημέρες αργότερα ο αγαπημένος της αναγκάζεται να φύγει μακριά της για να καταταχθεί στο στρατό. «Τη μέρα της εισβολής βρισκόμουν στο περβόλι. Με ειδοποίησαν ότι έγινε εισβολή και υπήρχε επιστράτευση και έπρεπε να παρουσιαστώ στο στρατό. Πήγα σπίτι και φόρεσα τα στρατιωτικά μου. Μαζευτήκαμε στην πλατεία του χωριού. Ο κόσμος ήταν ανάστατος. Κανείς δεν ήξερε τι μέλλει γενέσθαι», θυμάται ο κύριος Νίκος.

Κατατάγηκε στην 32η Μοίρα Καταδρομών στον Άγιο Χρυσόστομο. «Εκεί συνταχθήκαμε, μας έδωσαν ότι όπλο διέθετε η μοίρα και ξεκινήσαμε πορεία προς την Άσπρη Μούττη». Η πρώτη κιόλας μέρα τους είχε δείξει το άσχημο πρόσωπο του πολέμου. Γνώρισαν τη δίψα και μετά τον θάνατο.

«Κάναμε τη πεζοπορία, ανεβήκαμε μέχρι τον Πενταδάκτυλο ως τη δύση του ήλιου. Με ένα μόνο παγούρι νερό ο καθένας μας. Όλοι ξεμείναμε. Διψούσαμε και δεν είχαμε να πιούμε. Σκίστηκαν τα χείλη μας απ’ τη δίψα. Σε κάποια στιγμή βρήκαμε ένα λατομείο. Υπήρχε ένα τρακτέρ που είχε μία μικρή βρύση που περνάει από το κύλινδρο της μηχανής του και την άνοιξα. Το τρακτέρ ήταν για μήνες εκεί. Το νερό ήταν σκουριασμένο. Είχε χρώμα καφέ και έβγαζε λίγο καθαρό νερό. Βάλαμε μέσα στα πώματα του παγουριού και μουσκέψαμε τα χείλη μας. Στη συνέχεια της πορείας μας, όταν φτάσαμε σε μία χαράδρα, βρήκαμε ένα πηγάδι που χρησιμοποιείτο για το κοπάδι. Κατεβήκαμε στο πηγάδι τέσσερα άτομα και γεμίζαμε τα παγούρια και τα δίναμε στους στρατιώτες να ξεδιψάσουμε. Τέτοιες στιγμές δεν σκέφτεσαι αν είναι καθαρό το νερό, φουσκώσαμε απ’ το πολύ που ήπιαμε. Το νερό είναι η ζωή του ανθρώπου. Την έλλειψη του φαγητού μπορείς να την αντέξεις, του νερού όμως όχι».

Μία άσχημη αρχή με τραγικό τέλος. Στις μάχες της Άσπρης Μούττης χάθηκαν στρατιώτες. Το πάλεψαν, σε κάποια στιγμή έδειξαν ότι είχαν «πληγώσει» για τα καλά τον εχθρό αλλά μια διαταγή την αυγή της 21ης Ιουλίου ανάγκασε τη μοίρα να οπισθοχωρήσει. «Χάσαμε 6 ή 7 στρατιώτες, ανάμεσα τους και ο χωριανός μου, Χριστοφής Χριστοφή (Παπαλή)».

Η μητέρα του έδινε το δικό της αγώνα…

Μίλια μακριά η μητέρα του έδινε τον δικό της αγώνα. Η Δήμητρα Μακρυγιώργη είχε υποβληθεί σε επέμβαση για τη χολή της. «Η μητέρα μου είχε υποβληθεί σε επέμβαση χολής αλλά η εγχείρηση απέτυχε. Πριν την εισβολή έκανε δεύτερο χειρουργείο στο νοσοκομείο της Λευκωσίας. Όταν έγινε η εισβολή η μητέρα μου είχε καθετήρα ώστε να αποβάλλονται τα υγρά της χολής. Λόγω των αναγκαστικών μετακινήσεων που χρειάστηκε να κάνει για να φύγει από το χωριό όταν πια έμαθαν ότι οι Τούρκοι πλησίαζαν, ο καθετήρας μετακινήθηκε με αποτέλεσμα να προκληθεί εσωτερική μόλυνση».

Η 44χρονη μητέρα έπρεπε κατεπειγόντως να μεταφερθεί στην Ελλάδα για νέα επέμβαση. Τα αεροπλάνα στα αεροδρόμια ήταν όλα καθηλωμένα, η μόνη επιλογή ήταν η μεταφορά της με πλοίο στην Αθήνα. Ούτω και έγινε. Μετέβη στην Ελλάδα συνοδεία του γιατρού της.

«Η επέμβαση πρέπει να έγινε στις 12 ή 13 Σεπτεμβρίου. Ο γιατρός της επικοινώνησε, όπως έμαθα αργότερα, με την οικογένειά μου και τους είπε ότι η επέμβαση πέτυχε. Ακολούθησε όμως και ένα 2ο αναπάντεχο τηλεφώνημα στις 18 Σεπτεμβρίου όπου ενημέρωσαν την οικογένεια μου ότι έπαθε κώμα ζαχάρου με αποτέλεσμα να πάθει καρδιακή ανακοπή και να πεθάνει. Σε ηλικία μόλις 44 χρονών και μητέρα οκτώ παιδιών με τον πιο μικρό να είναι μόνο 5 χρονών».

Το έμαθε τυχαία στη μέση του δρόμου…

Η οικογένεια ειδοποιήθηκε από τον γιατρό. Ο Νίκος όμως ήταν μακριά. Δεν είχε καμία επικοινωνία με την οικογένεια του. Μέχρι και τον Οκτώβριο του 1974.

Ένας συγχωριανός του 20χρονου τότε Νίκου, ο Αντώνης, με τον οποίο ήταν στην ίδια Μοίρα, κατά τη δεύτερη φάση της εισβολής, έπειτα από λάθη όπως λέει ο ίδιος, αποκόπηκαν και εγκλωβίστηκαν στον Πασσίαμο της Κερύνειας. Δεκαεννέα μέρες μετά ο Αντώνης μαζί με άλλους τέσσερις στρατιώτες κατάφεραν τελικά να περάσουν στις ελεύθερες περιοχές. Ο δρόμος τους, τους έβγαλε στις Βρυσούλες, εκεί όπου βρίσκονταν και οι συγγενείς του Νίκου. Τότε ήταν που έμαθε ότι η μητέρα του 20χρονου είχε πεθάνει.

«Όταν ο Αντώνης επέστρεψε στη Μοίρα για να παρουσιαστεί καθώς θεωρούνταν μαζί με τους άλλους τέσσερις ότι ήταν αγνοούμενοι, ενημέρωσε τον Λοχαγό μου ότι η μητέρα μου είχε πεθάνει, αλλά και ότι εγώ δεν το γνώριζα. Ήταν οι μέρες που είχαν ξεκινήσει να μας δίνουν άδειες εικοσιτετράωρες ή και σαρανταοκτάωρες αφού ήμασταν ακόμα σε επιφυλακή. Με έβγαλαν, λοιπόν, με άδεια. Ήμασταν στο δάσος της Κλήρου. Έκανα ωτοστόπ και πήγα Λευκωσία, εκεί κάνοντας πάλι ωτοστόπ πήγα μέχρι τη Λάρνακα και στη συνέχεια με πήρε ένα φορτηγό τρέιλερ μέχρι το Αυγόρου».

Εκεί ο Νίκος με τα πόδια άρχισε να κατευθύνεται προς τις Βρυσούλες. Ανυπομονούσε να δει την αρραβωνιαστικιά του, τους γονείς του και όλους τους αγαπημένους του.

«Περνούσε ένα αυτοκίνητο και σταμάτησε. Ήταν ο δάσκαλος του χωριού μας. Μπήκα στο αυτοκίνητο, χαιρετηθήκαμε με καλωσόρισε και ξαφνικά ακούω να μου λέει ‘’Συλλυπητήρια Νίκο’’ και του απάντησα ‘’Γιατί συλλυπητήρια τι έγινε δάσκαλε;’’». Ο διάλογος που ακολούθησε αμήχανος και ανατριχιαστικός. Στη μέση του δρόμου, τυχαία από ένα γνωστό του, μάθαινε ότι η μητέρα του είχε αποβιώσει.

«Εκείνη την ώρα ήταν πολύ δύσκολο. Όταν συνάντησα τον πατέρα μου ήταν καταβεβλημένος. Έπεσε στην αγκαλιά μου και έκλαιγε. Εγώ προσπάθησα να φανώ δυνατός, ήμουν και σοκαρισμένος, δε μπορούσα να το συνειδητοποιήσω. Τη μητέρα μου την έθαψαν στην Ελλάδα. Ήταν δύσκολο να φέρουν τη σορό στην Κύπρο. Φυσικά νομίζαμε ότι την έθαψαν σε δικό μας τάφο και θα μπορούσαμε να τη φέρναμε ύστερα από έξι – επτά χρόνια. Στα τέσσερα χρόνια όμως μάθαμε ότι ξέθαψαν τα λείψανα και τα μετέφεραν σε ομαδικό κενοτάφιο σε κοιμητήριο στην περιοχή Ζωγράφου στην Αθήνα. Χωρίς να μας ειδοποιήσει κανείς», λόγια πόνου από ένα άνθρωπο που δεν κατάφερε να αποχαιρετήσει τη μητέρα του όπως αρμόζει να αποχαιρετά ένα παιδί το γονιό του, αυτό το συναίσθημα πνίγει όλη την οικογένεια όλα αυτά τα χρόνια.

Μετά τα δυσάρεστα νέα ο νεαρός Νίκος επέστρεψε στη Μονάδα του μέχρι και τις 25 Ιουνίου το 1975, ημέρα που απολύθηκε. Με τις αποκαρδιωτικές εικόνες του πολέμου στο μυαλό και τον πόνο της απώλειας της μητέρας του, επέστρεψε στις Βρυσσούλες μέσα σε μια αποθήκη συσκευαστηρίου που για ένα χρόνο είχε γίνει το σπίτι πολλών Αχεριωτών και όχι μόνο, με τους χώρους ανα οικογένεια να χωρίζονται από κασόνια. Η ζωή προχωρεί και ο γάμος του με την αγαπημένη του Γιαννούλα έγινε στις 13 Ιουλίου 1975  εκεί στις αποθήκες δίπλα σε ένα εξωκλήσι του Αγίου Νικολάου.

Τα συναισθήματα ανάμεικτα. Ο 65χρονος σήμερα Νίκος ξέρει ότι δε θρήνησε ποτέ τη μητέρα του όπως έναν παιδί αποχαιρετάει νωρίς τον γονιό του. Ο πόνος του πολέμου και ο πόνος της απώλειας της μητέρας του έγινε ένας. Ο Νίκος Μακρυγιώργη Γεωργίου γνωρίζει από πρώτο χέρι ότι ο πόλεμος είναι η μεγαλύτερη θηριωδία της ανθρωπότητας και εύχεται να μην το βιώσει ποτέ ξανά κανείς.

Της Γεωργίας Μιχαήλ

Θύμα της τουρκικής εισβολής και η μητέρα του, κι ας πέθανε στην Αθήνα. Δεν ήξερε καν ότι η μητέρα του είχε μεταφερθεί στο εξωτερικό. Αυτός έδινε μάχες για να κρατήσει την πατρίδα. Δεν ήξερε καν ότι η μητέρα του υπεβλήθηκε σε εγχείρηση. Αυτός έβλεπε γύρω του ανθρώπους να πεθαίνουν. Δεν ήξερε καν ότι η μητέρα του πέθανε. Το έμαθε αργότερα, τυχαία στον δρόμο της επιστροφής. Πίστευε ότι θα αντάμωνε και πάλι τους δικούς του. Κάποιους ναι, όχι όμως όλους. Η μητέρα του είχε «φύγει».

Ιούλιος 1974, ο 20χρονος τότε Νίκος Μακρυγιώργη Γεωργίου (Ζωίτσας) από την Αχερίτου Αμμοχώστου μαζί με την αρραβωνιαστικιά του Γιαννούλα περίμεναν το πρώτο τους παιδί. Δυστυχώς ο Ιούλιος ξεκίνησε άσχημα. Μετά τον τοκετό ο γιατρός τους ανακοινώνει ότι παιδί τους είναι νεκρό. Οι δύο νέοι θρηνούν αλλά ξέρουν ότι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να φανούν δυνατοί.

15 Ιουλίου, η μέρα του πραξικοπήματος, η Γιαννούλα επιστρέφει στο σπίτι τους. Πέντε ημέρες αργότερα ο αγαπημένος της αναγκάζεται να φύγει μακριά της για να καταταχθεί στο στρατό. «Τη μέρα της εισβολής βρισκόμουν στο περβόλι. Με ειδοποίησαν ότι έγινε εισβολή και υπήρχε επιστράτευση και έπρεπε να παρουσιαστώ στο στρατό. Πήγα σπίτι και φόρεσα τα στρατιωτικά μου. Μαζευτήκαμε στην πλατεία του χωριού. Ο κόσμος ήταν ανάστατος. Κανείς δεν ήξερε τι μέλλει γενέσθαι», θυμάται ο κύριος Νίκος.

Κατατάγηκε στην 32η Μοίρα Καταδρομών στον Άγιο Χρυσόστομο. «Εκεί συνταχθήκαμε, μας έδωσαν ότι όπλο διέθετε η μοίρα και ξεκινήσαμε πορεία προς την Άσπρη Μούττη». Η πρώτη κιόλας μέρα τους είχε δείξει το άσχημο πρόσωπο του πολέμου. Γνώρισαν τη δίψα και μετά τον θάνατο.

«Κάναμε τη πεζοπορία, ανεβήκαμε μέχρι τον Πενταδάκτυλο ως τη δύση του ήλιου. Με ένα μόνο παγούρι νερό ο καθένας μας. Όλοι ξεμείναμε. Διψούσαμε και δεν είχαμε να πιούμε. Σκίστηκαν τα χείλη μας απ’ τη δίψα. Σε κάποια στιγμή βρήκαμε ένα λατομείο. Υπήρχε ένα τρακτέρ που είχε μία μικρή βρύση που περνάει από το κύλινδρο της μηχανής του και την άνοιξα. Το τρακτέρ ήταν για μήνες εκεί. Το νερό ήταν σκουριασμένο. Είχε χρώμα καφέ και έβγαζε λίγο καθαρό νερό. Βάλαμε μέσα στα πώματα του παγουριού και μουσκέψαμε τα χείλη μας. Στη συνέχεια της πορείας μας, όταν φτάσαμε σε μία χαράδρα, βρήκαμε ένα πηγάδι που χρησιμοποιείτο για το κοπάδι. Κατεβήκαμε στο πηγάδι τέσσερα άτομα και γεμίζαμε τα παγούρια και τα δίναμε στους στρατιώτες να ξεδιψάσουμε. Τέτοιες στιγμές δεν σκέφτεσαι αν είναι καθαρό το νερό, φουσκώσαμε απ’ το πολύ που ήπιαμε. Το νερό είναι η ζωή του ανθρώπου. Την έλλειψη του φαγητού μπορείς να την αντέξεις, του νερού όμως όχι».

Μία άσχημη αρχή με τραγικό τέλος. Στις μάχες της Άσπρης Μούττης χάθηκαν στρατιώτες. Το πάλεψαν, σε κάποια στιγμή έδειξαν ότι είχαν «πληγώσει» για τα καλά τον εχθρό αλλά μια διαταγή την αυγή της 21ης Ιουλίου ανάγκασε τη μοίρα να οπισθοχωρήσει. «Χάσαμε 6 ή 7 στρατιώτες, ανάμεσα τους και ο χωριανός μου, Χριστοφής Χριστοφή (Παπαλή)».

Η μητέρα του έδινε το δικό της αγώνα…

Μίλια μακριά η μητέρα του έδινε τον δικό της αγώνα. Η Δήμητρα Μακρυγιώργη είχε υποβληθεί σε επέμβαση για τη χολή της. «Η μητέρα μου είχε υποβληθεί σε επέμβαση χολής αλλά η εγχείρηση απέτυχε. Πριν την εισβολή έκανε δεύτερο χειρουργείο στο νοσοκομείο της Λευκωσίας. Όταν έγινε η εισβολή η μητέρα μου είχε καθετήρα ώστε να αποβάλλονται τα υγρά της χολής. Λόγω των αναγκαστικών μετακινήσεων που χρειάστηκε να κάνει για να φύγει από το χωριό όταν πια έμαθαν ότι οι Τούρκοι πλησίαζαν, ο καθετήρας μετακινήθηκε με αποτέλεσμα να προκληθεί εσωτερική μόλυνση».

Η 44χρονη μητέρα έπρεπε κατεπειγόντως να μεταφερθεί στην Ελλάδα για νέα επέμβαση. Τα αεροπλάνα στα αεροδρόμια ήταν όλα καθηλωμένα, η μόνη επιλογή ήταν η μεταφορά της με πλοίο στην Αθήνα. Ούτω και έγινε. Μετέβη στην Ελλάδα συνοδεία του γιατρού της.

«Η επέμβαση πρέπει να έγινε στις 12 ή 13 Σεπτεμβρίου. Ο γιατρός της επικοινώνησε, όπως έμαθα αργότερα, με την οικογένειά μου και τους είπε ότι η επέμβαση πέτυχε. Ακολούθησε όμως και ένα 2ο αναπάντεχο τηλεφώνημα στις 18 Σεπτεμβρίου όπου ενημέρωσαν την οικογένεια μου ότι έπαθε κώμα ζαχάρου με αποτέλεσμα να πάθει καρδιακή ανακοπή και να πεθάνει. Σε ηλικία μόλις 44 χρονών και μητέρα οκτώ παιδιών με τον πιο μικρό να είναι μόνο 5 χρονών».

Το έμαθε τυχαία στη μέση του δρόμου…

Η οικογένεια ειδοποιήθηκε από τον γιατρό. Ο Νίκος όμως ήταν μακριά. Δεν είχε καμία επικοινωνία με την οικογένεια του. Μέχρι και τον Οκτώβριο του 1974.

Ένας συγχωριανός του 20χρονου τότε Νίκου, ο Αντώνης, με τον οποίο ήταν στην ίδια Μοίρα, κατά τη δεύτερη φάση της εισβολής, έπειτα από λάθη όπως λέει ο ίδιος, αποκόπηκαν και εγκλωβίστηκαν στον Πασσίαμο της Κερύνειας. Δεκαεννέα μέρες μετά ο Αντώνης μαζί με άλλους τέσσερις στρατιώτες κατάφεραν τελικά να περάσουν στις ελεύθερες περιοχές. Ο δρόμος τους, τους έβγαλε στις Βρυσούλες, εκεί όπου βρίσκονταν και οι συγγενείς του Νίκου. Τότε ήταν που έμαθε ότι η μητέρα του 20χρονου είχε πεθάνει.

«Όταν ο Αντώνης επέστρεψε στη Μοίρα για να παρουσιαστεί καθώς θεωρούνταν μαζί με τους άλλους τέσσερις ότι ήταν αγνοούμενοι, ενημέρωσε τον Λοχαγό μου ότι η μητέρα μου είχε πεθάνει, αλλά και ότι εγώ δεν το γνώριζα. Ήταν οι μέρες που είχαν ξεκινήσει να μας δίνουν άδειες εικοσιτετράωρες ή και σαρανταοκτάωρες αφού ήμασταν ακόμα σε επιφυλακή. Με έβγαλαν, λοιπόν, με άδεια. Ήμασταν στο δάσος της Κλήρου. Έκανα ωτοστόπ και πήγα Λευκωσία, εκεί κάνοντας πάλι ωτοστόπ πήγα μέχρι τη Λάρνακα και στη συνέχεια με πήρε ένα φορτηγό τρέιλερ μέχρι το Αυγόρου».

Εκεί ο Νίκος με τα πόδια άρχισε να κατευθύνεται προς τις Βρυσούλες. Ανυπομονούσε να δει την αρραβωνιαστικιά του, τους γονείς του και όλους τους αγαπημένους του.

«Περνούσε ένα αυτοκίνητο και σταμάτησε. Ήταν ο δάσκαλος του χωριού μας. Μπήκα στο αυτοκίνητο, χαιρετηθήκαμε με καλωσόρισε και ξαφνικά ακούω να μου λέει ‘’Συλλυπητήρια Νίκο’’ και του απάντησα ‘’Γιατί συλλυπητήρια τι έγινε δάσκαλε;’’». Ο διάλογος που ακολούθησε αμήχανος και ανατριχιαστικός. Στη μέση του δρόμου, τυχαία από ένα γνωστό του, μάθαινε ότι η μητέρα του είχε αποβιώσει.

«Εκείνη την ώρα ήταν πολύ δύσκολο. Όταν συνάντησα τον πατέρα μου ήταν καταβεβλημένος. Έπεσε στην αγκαλιά μου και έκλαιγε. Εγώ προσπάθησα να φανώ δυνατός, ήμουν και σοκαρισμένος, δε μπορούσα να το συνειδητοποιήσω. Τη μητέρα μου την έθαψαν στην Ελλάδα. Ήταν δύσκολο να φέρουν τη σορό στην Κύπρο. Φυσικά νομίζαμε ότι την έθαψαν σε δικό μας τάφο και θα μπορούσαμε να τη φέρναμε ύστερα από έξι – επτά χρόνια. Στα τέσσερα χρόνια όμως μάθαμε ότι ξέθαψαν τα λείψανα και τα μετέφεραν σε ομαδικό κενοτάφιο σε κοιμητήριο στην περιοχή Ζωγράφου στην Αθήνα. Χωρίς να μας ειδοποιήσει κανείς», λόγια πόνου από ένα άνθρωπο που δεν κατάφερε να αποχαιρετήσει τη μητέρα του όπως αρμόζει να αποχαιρετά ένα παιδί το γονιό του, αυτό το συναίσθημα πνίγει όλη την οικογένεια όλα αυτά τα χρόνια.

Μετά τα δυσάρεστα νέα ο νεαρός Νίκος επέστρεψε στη Μονάδα του μέχρι και τις 25 Ιουνίου το 1975, ημέρα που απολύθηκε. Με τις αποκαρδιωτικές εικόνες του πολέμου στο μυαλό και τον πόνο της απώλειας της μητέρας του, επέστρεψε στις Βρυσσούλες μέσα σε μια αποθήκη συσκευαστηρίου που για ένα χρόνο είχε γίνει το σπίτι πολλών Αχεριωτών και όχι μόνο, με τους χώρους ανα οικογένεια να χωρίζονται από κασόνια. Η ζωή προχωρεί και ο γάμος του με την αγαπημένη του Γιαννούλα έγινε στις 13 Ιουλίου 1975  εκεί στις αποθήκες δίπλα σε ένα εξωκλήσι του Αγίου Νικολάου.

Τα συναισθήματα ανάμεικτα. Ο 65χρονος σήμερα Νίκος ξέρει ότι δε θρήνησε ποτέ τη μητέρα του όπως έναν παιδί αποχαιρετάει νωρίς τον γονιό του. Ο πόνος του πολέμου και ο πόνος της απώλειας της μητέρας του έγινε ένας. Ο Νίκος Μακρυγιώργη Γεωργίου γνωρίζει από πρώτο χέρι ότι ο πόλεμος είναι η μεγαλύτερη θηριωδία της ανθρωπότητας και εύχεται να μην το βιώσει ποτέ ξανά κανείς.

Τζόκερ έπαιξες; Δείτε τους τυχερούς αριθμούς της κλήρωσης (ΠΙΝΑΚΑΣ)

Δείτε τον πίνακα με τις επιτυχίες που σημειώθηκαν #cyprustimes

Νέο «καμπανάκι» ΠΟΥ: Η πανδημία απέχει πολύ από το να τελειώσει

Ζητά επίσης από τα κράτη να «εγκρίνουν όλα τα εμβόλια που έχουν λάβει έγκριση για χρήση έκτακτης ανάγκης»

162 νέα κρούσματα κορωνοϊού στην Κύπρο. Όλες οι πληροφορίες

Αναλυτικά τα περιστατικά που καταγράφηκαν το τελευταίο 24ωρο #cyprustimes

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Κύπρο και τον Κόσμο, την ώρα που συμβαίνουν στη Cyprus Times

Top Stories

MC MEDIA NETWORK

« Δεν μπορούν να στοχεύουν παίκτες και προπονητή, να μου τα λεν εμένα! »

Καλεσμένος στην οπαδική εκπομπή της Ανόρθωσης «ΑΝΟλα στη φόρα» ο πρόεδρος της εταιρείας Ευγένιος Χαμπουλλάς. Αναλυτικά, τι δηλώνει: Αρχικό σχόλιο: «Καταρχήν, ήταν μια μη προγραμματισμένη παρουσία....

Γιώργος Χρανιώτης: Η ερωτική απογοήτευση και η αποκάλυψη που σοκάρει (video)

«Δόξα τω Θεώ δεν το έκανα, θα το είχα μετανιώσει» Στην εκπομπή «Απλές Κουβέντες» φιλοξενήθηκε ο Γιώργος Χρανιώτης και έκανε μια σοκαριστική αποκάλυψη. Με εξομολογητική διάθεση,...

Ο Πέρεθ προσπαθεί να πείσει τον Ινφαντίνο για την ESL

Ο Πέρεθ προσπαθεί να πείσει τον Ινφαντίνο για την ESL

Αυτά είναι τα δύο καυτά πρόσωπα της κυπριακής showbiz που δέχτηκαν πρόταση να συμμετέχουν στο Survivor! (Βίντεο)

Τι αναφέρει το ρεπορτάζ της εκπομπής “Με Αγάπη Χριστιάνα” Το ριάλιτι επιβίωσης το οποίο προβάλλεται στην Ελλάδα μέσα από το κανάλι ΣΚΑΙ και στην Κύπρο...

MC MEDIA NETWORK

« Δεν μπορούν να στοχεύουν παίκτες και προπονητή, να μου τα λεν εμένα! »

Καλεσμένος στην οπαδική εκπομπή της Ανόρθωσης «ΑΝΟλα στη φόρα» ο πρόεδρος της εταιρείας Ευγένιος Χαμπουλλάς. Αναλυτικά, τι δηλώνει: Αρχικό σχόλιο: «Καταρχήν, ήταν μια μη προγραμματισμένη παρουσία....

Γιώργος Χρανιώτης: Η ερωτική απογοήτευση και η αποκάλυψη που σοκάρει (video)

«Δόξα τω Θεώ δεν το έκανα, θα το είχα μετανιώσει» Στην εκπομπή «Απλές Κουβέντες» φιλοξενήθηκε ο Γιώργος Χρανιώτης και έκανε μια σοκαριστική αποκάλυψη. Με εξομολογητική διάθεση,...

Ο Πέρεθ προσπαθεί να πείσει τον Ινφαντίνο για την ESL

Ο Πέρεθ προσπαθεί να πείσει τον Ινφαντίνο για την ESL

Αυτά είναι τα δύο καυτά πρόσωπα της κυπριακής showbiz που δέχτηκαν πρόταση να συμμετέχουν στο Survivor! (Βίντεο)

Τι αναφέρει το ρεπορτάζ της εκπομπής “Με Αγάπη Χριστιάνα” Το ριάλιτι επιβίωσης το οποίο προβάλλεται στην Ελλάδα μέσα από το κανάλι ΣΚΑΙ και στην Κύπρο...

Lifestyle

Ο Πέρεθ προσπαθεί να πείσει τον Ινφαντίνο για την ESL

Ο Πέρεθ προσπαθεί να πείσει τον Ινφαντίνο για την ESL

Lifestyle

Εικόνες σοκ από το Αφγανιστάν. Χιλιάδες παιδιά πεθαίνουν από την πείνα (video)

Εικόνες - γροθιά στο στομάχι με παιδιά να λιμοκτονούν στο Αφγανιστάν, κατέγραψε ο φακός του BBC σε ένα αποκαλυπτικό ρεπορτάζ

Σοκαριστικές μαρτυρίες για τον καθηγητή στο Μοσχάτο. «Βγάλε τη μπλούζα σου και ξάπλωσε στο θρανίο»

«Ο κατηγορούμενος αρνείται κατηγορηματικά το σύνολο των αποδιδόμενων σε αυτόν αδικημάτων»

Τζόκερ έπαιξες; Δείτε τους τυχερούς αριθμούς της κλήρωσης (ΠΙΝΑΚΑΣ)

Δείτε τον πίνακα με τις επιτυχίες που σημειώθηκαν #cyprustimes

Advertorials