MC MEDIA NETWORK

July 28, 2021 Wednesday 19:37:31

Εγγραφή στο
Newsletter

4 χρόνια παντρεμένοι… 47 χρόνια αναζήτησης. Η υπόσχεση του Γιαννάκη στην τελευταία συνάντηση (pics)

Μία υπόσχεση στην τελευταία συνάντηση που δεν τηρήθηκε ποτέ αλλά μάλλον δε… θα άλλαζε τη ρότα των γεγονότων. Κι αν το έκανε πιθανότατα θα ήταν προς το χειρότερο. Ιωάννης Πασχάλης, ετών 25. Παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών. Θεάθηκε για τελευταία φορά στις 16 Αυγούστου του 1974. 47 χρόνια μετά η ελπίδα εξανεμίστηκε ωστόσο το δράμα δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Της Γεωργίας Μιχαήλ

Κατέβασε το APP της CYPRUS TIMES! ΕΔΩ για Android και ΕΔΩ για iOS

Μία μέρα πριν την εισβολή τίποτα δεν προμήνυε το μεγάλο κακό που θα ακολουθήσει. Ο νεαρός Ιωάννης (Γιαννάκης) μαζί με τη 23χρονη σύζυγό του Μαρία (Μαρούλλα) Στυλιανού και τα δύο τους παιδιά, πήραν λιγοστά πράγματα και από το Τρίκωμο, όπου έμεναν, πήγαν ολιγοήμερες διακοπές στο χωριό Άρδανα. Τα σχέδια τους ήταν να μείνουν εκεί μέχρι και το Δεκαπενταύγουστο ώστε η Μαρούλα να βοηθά τη λεχώνα νύφη της καθώς απουσίαζε τόσο η μητέρα της όσο και η πεθερά της.

Οι διακοπές μετατράπηκαν σε εφιάλτη

Το επόμενο ξημέρωμα ήταν μία βίαιη απόδειξη ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. «Πρωινές ώρες της 20ης Ιουλίου στο κάλεσμα της πατρίδας ο Γιαννάκης έφυγε για να πάει έφεδρος. Αρχικά γνωρίζαμε ότι υπηρετούσε στο 398 Τάγμα Πεζικού και ήταν στο Λευκόνοικο», αναφέρει η σύζυγός του μιλώντας στη Cyprus Times.

Η ίδια μένει μόνη με τα δύο παιδιά της, τη Βασιλική 3 χρόνων και τον Στέλιο μόλις 15 μηνών. Μαζί της και η λεχώνα νύφης της που είχε γεννήσει δύο μέρες πριν από το πραξικόπημα. Η κατάσταση χειροτέρευε. «Όταν μας είπαν να φύγουμε η νύφη μου έπιασε αρκετά πράγματα μαζί της. Της λέω μα γιατί θα τα πάρεις όλα αυτά και τότε γύρισε και μου είπε ”Μαρούλα, δεν κατάλαβες ότι μπορεί να μην έρθουμε ξανά πίσω;’’. Η αλήθεια δεν το είχα συνειδητοποιήσει».

Οι επόμενες ώρες τη βρήκαν στο σπίτι της θείας της Σαββού. «Όταν βομβάρδισαν τον σταθμό της Καντάρας και έκαιγε ο Πενταδάκτυλος, ο καπνός έρχονταν ως τη βεράντα του σπιτιού. Έκλαιγα γιατί πίστευα ότι δε θα ξανά δω τον άντρα μου. Καταλαβαίναμε και δεν καταλαβαίναμε το μέγεθος του κακού».

Ο Ιωάννης Πασχάλης σε νεαρότερη ηλικία

Θυμάται μάλιστα εκείνη την ημέρα του βομβαρδισμού ότι τα γυναικόπαιδα είχαν τρέξει προς τον γκρεμό για να σωθούν. «Κατεβήκαμε στον γκρεμό που υπάρχει απέναντι από το σπίτι της θείας μου. Εκεί υπήρχε μία μεγάλη τερατζιά και μπήκαμε από κάτω. Κρυβόμασταν από τα τουρκικά αεροπλάνα που βομβάρδιζαν την περιοχή».

Επέστρεψε στα γενέθλια της κόρης του

Οι φόβοι της διαψεύσθηκαν. 8 Αυγούστου ο σύζυγός της επέστρεψε για λίγο για να ευχηθεί στην 3χρονη κόρη τους για τα γενέθλια της.

«Από το Λευκόνοικο τους μετέφεραν κοντά στον Άγιο Χρυσόστομο. Είχε και αυτοκίνητο μαζί του και έτσι από τις 20 Ιουλίου μέχρι και τις 14 Αυγούστου ήρθε δύο με τρεις φορές και μας είδε. Όσο περνούσε ο καιρός ένιωθα ότι μου έλειπε αλλά όπως όλοι μας κάναμε υπομονή».

Η τελευταία συνάντηση και η υπόσχεση

14 Αυγούστου 1974, η μέρα της δεύτερης φάσης της τουρκικής εισβολής. Η ημέρα που η Μαρούλα και ο Γιαννάκης συναντιούνται για τελευταία φορά. «Όταν ήρθε εκείνη την ημέρα μου ζήτησε να πάμε στο σπίτι μας στο Τρίκωμο. Ήθελε να πάρει λίγα ρούχα, γκαζάκι, μπρίκι και καφέ για να πάρει μαζί του. Πήγαμε μόνο για λίγες ώρες», αναφέρει η κυρία Μαρούλα.

Ακολούθως πέρασαν για λίγο από το σπίτι του θείου της Βάσου. «Ήμασταν στο μπαλκόνι και από κάτω περνούσαν κάτοικοι από το Φλαμούδι, το Δαυλό και την Ακανθού. Τότε ο θείος μου είπε στον άντρα μου πως φαίνεται τα πράγματα να μην πηγαίνουν καλά και ότι ίσως θα ήταν καλύτερα να μην επιστρέψει στη μονάδα του».

Κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο καθώς όπως μας εξήγησε η κυρία Μαρούλλα ο σύζυγός της ήταν πολύ τυπικός και δεν υπήρχε περίπτωση να μην πήγαινε.

Μαζί με άλλους στρατιώτες (Κάτω αριστερά)

«Με πήρε εμένα στα Άρδανα και απ’ εκεί έφυγε με το αυτοκίνητο για να επιστρέψει στη μονάδα του. Ήταν η τελευταία φορά που τον είδα. Πριν φύγει του είχα πει τι περάσαμε όταν βομβάρδισαν την Καντάρα. Έτσι εκείνη τη νύχτα πριν φύγει μου είπε πως ότι κι αν συμβεί να μην πάρω τα μωρά να φύγω και θα ερχόταν αυτός να μας βρει».

Δυστυχώς την άλλη μέρα η νεαρή γυναίκα έπρεπε να φύγει μαζί με τους υπόλοιπους συγχωριανούς της καθώς οι Τούρκοι πλησίαζαν και η κατάσταση γινόταν όλο και πιο επικίνδυνη για τις ζωές τους. «Ήθελα να περάσω από το Τρίκωμο να πάρω έστω κάποια πράγματα για τα μωρά μου. Ξημερωθήκαμε στο Αυγόρου και απ’ εκείνη την ημέρα γίναμε για πάντα πρόσφυγες».

Έψαχναν αλλά… μάταια

Οι μέρες που ακολούθησαν δύσκολες. Εκτός από πρόσφυγας με δύο μικρά παιδιά η Μαρούλα κουβαλούσε το μαρτύριο της άγνοιας για την τύχη του συζύγού της.

«Όπου ακούγαμε για ανταλλαγές αιχμαλώτων τρέχαμε. Αν και ξέραμε ότι εκεί που βρισκόταν ήταν δύσκολα τα πράγματα. Υπήρχε όμως η ελπίδα γιατί μου είχε πει ‘’θα φύγω και θα έρθω να σας βρω’’. Επίσης είχαν και αυτοκίνητο άρα θα ήταν πιο εύκολο τους. Αυτό που γνωρίζαμε ήταν ότι ακόμη κι αν έφυγε για να έρθει να μας βρει δε χρησιμοποίησε τον δρόμο που εμείς πήραμε για να φύγουμε γιατί θα τον βλέπαμε. Ελπίζαμε ότι θα όδευσε παραλιακά».

Προσπάθησαν να συλλέξουν πληροφορίες και έτσι όταν συναντήθηκαν με κατοίκους του Δαυλού ρώτησαν αν είδαν είτε αυτοκίνητα είτε εγκλωβισμένους στρατιώτες. «Μας είπαν ότι όντως πήγαν κάποιοι στρατιώτες που δραπετεύσαν και έφυγαν από τον Δαυλό με βάρκα. Τις πρώτες ημέρες ελπίζαμε ότι ήταν κάπου κρυμμένοι».

Οι τρεις φίλοι θα έφευγαν μαζί

Ο Γιαννάκης, δεν ήταν μόνος. Μαζί του ήταν και δύο άλλοι νεαροί με τους οποίους ήταν φίλοι. «Έκαναν παρέα και ήταν πάντα μαζί και μες στο στρατό και το γνώριζε και ο διοικητής. Επρόκειτο για τον 30χρονο Κατσαρού Μιχαλάκη από το Τρίκωμο και ο 23χρονος Χ” Παντελή Παναγιώτης από το Λευκόνοικο, ο οποίος σπούδαζε γιατρός και είχε έρθει για διακοπές».

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες που υπάρχουν καταγεγραμμένες, σημειώνει η κυρία Μαρούλλα, κάποια στιγμή ο διοικητής του Τάγματος τους κάλεσε κάτω από ένα μεγάλο βράχο και τους είπε ότι κάνουν φυγή αλλά όχι άτακτη, θα αποχωρούσαν λίγοι-λίγοι. «Οι μαρτυρίες λένε ότι οι τρεις φίλοι του είχαν πει ότι θα φύγουν μαζί γιατί είχαν και το αυτοκίνητο. Αλλά όπως αποδείχτηκε δεν πήγαν πολύ μακριά καθώς μόλις έκαναν την υποχώρηση, πρέπει να σκοτώθηκαν. Σε πολύ κοντινή απόσταση εντόπισαν τα οστά των δύο φίλων του άντρα μου. Τον Γιαννάκη δεν τον βρήκαν. Έτρεξε και είναι πιο μακριά; Κανείς δε ξέρει. Όπως μου είπαν συγγενείς μου που μετέβησαν στο σημείο εκείνο, πλέον εκεί υπάρχουν λατομεία και ίσως σκεπάστηκε από τα χώματα.

Το αυτοκίνητο στον Δαυλό, οι τύψεις και η παραπληροφόρηση

Μερόνυκτα ολόκληρα η 24χρονη τότε Μαρούλλα έκλαιγε απαρηγόρητη. Οι γονείς και οι συγγενείς της στο πλευρό της αλλά ο πόνος δε μετριαζόταν. Η μητέρα της κατάφερε να επιστρέψει από το εξωτερικό προσπαθούσε με κάθε τρόπο να απαλύνει τον πόνο της κόρης της.

Στο μυαλό της νεαρής γυναίκας στριφογύριζαν πολλά. «Τις πρώτες μέρες ένιωθα τύψεις. Στην τελευταία μας συνάντηση μου είχε ζητήσει να μη φύγω και θα ερχόταν να μας βρει. Σκεφτόμουν μήπως και πήγε και δε μας βρήκε και εκεί σκοτώθηκε. Όμως, όπως αποδεικνύουν οι μαρτυρίες, πρέπει να χάθηκε πολύ κοντά μαζί με τους άλλους δύο».

Στο μεταξύ, το αυτοκίνητο του ενός εκ των φίλων του που είχαν για τη μετακίνηση τους, σύμφωνα με όσα τους είχαν πει κάτοικοι του Δαυλού, βρέθηκε στο χωριό τους. «Αποκλείεται να το πήραν αυτοί αφού οι άλλοι δύο βρέθηκαν νεκροί στο σημείο όπου θα έκαναν οπισθοχώρηση. Δε ξέρουμε πραγματικά τι είναι αλήθεια ή ψέματα. Τότε ο κόσμος παραπλανούσε. Μάλιστα ένας μας είχε πει ότι τον είδε κατά την υποχώρηση στη Μία Μηλιά. Αλλά και πάλι αυτό σύμφωνα με τις μαρτυρίες και δε μπορεί να ευσταθεί», ανέφερε η κυρία Μαρούλλα.

Δυστυχώς, όπως μας είπε, η παραπληροφόρηση συνεχίζει ακόμη και σήμερα. «Πρόσφατα μας έχουν πει ότι ο Γιαννάκης ήταν μέσα σε τεθωρακισμένο, πυροβόλησε κάποιον και αντιστρέψαν τα πυρά και τον σκότωσαν. Δε ξέρω γιατί ο κόσμος να λέει ψέματα για τέτοια πράγματα».

Με τον γιο του

«Δε στερήθηκαν αλλά τους έλειπε ο πατέρας τους. Έλιωνα σαν το κερί»

Τα πρώτα χρόνια γίνονταν διάφορες εκδηλώσεις και διαμαρτυρίες. Σε κάποιες από αυτές, όπως μας είπε, συμμετείχε αλλά γενικώς το απέφευγε. «Ήταν ένα μαρτύριο για μας. Ακόμη και σήμερα όταν μιλάω γι’ αυτό. Μπορεί τα χρόνια να πέρασαν αλλά ο πόνος είναι πόνος.».

Η ίδια γνώριζε έπρεπε να μαζέψει όσο γίνεται νωρίτερα τα κομμάτια της για να μεγαλώσει τα παιδιά της κι ας έψαχνε παράλληλα. Το έργο της δύσκολο. Της πήρε χρόνια για να ορθοποδήσει αλλά στάθηκε και μάνα και πατέρας στα παιδιά της όσο κι αν υπήρχαν στιγμές που λύγιζε. Κάποιες από αυτές όπως μας εξομολογείται όταν έβλεπε στα παιδιά της την απουσία του πατέρα τους.

«Η κόρη μου είχε λίγες μνήμες από τον πατέρα της. Μέχρι και τα πέντε της χρόνια τον θυμόταν. Θυμάμαι έβαζε τα χέρια της πίσω από το κεφάλι της μιμούμενη τον πατέρα της όταν ξάπλωνε ερχόμενος από τη δουλειά. Όταν μεγάλωσε ο αδερφός της του το έκανε. Έλιωνα σαν τη λαμπάδα. Δεν έβρισκα ανακούφιση, όπου κι αν βρισκόμουν. Ακούγαν τη γειτόνισσα, η οποία ήταν και συγγενής, που φώναζε στα παιδιά της να ετοιμαστούν για να τα πάρει ο πατέρας τους θάλασσα και ένα μεσημέρι η κόρη μου είπε στον αδερφό της ‘’αν ήταν και εμάς ο παπάς μας δε θα μας έπαιρνε θάλασσα;’’. Δεν είναι ότι είχαν στερηθεί κάτι αλλά τους έλειπε ο πατέρας τους. Ακόμη και στον γιο μου που στην ουσία δεν είχε καθόλου θύμησες από αυτόν».

Η ελπίδα «έσβησε», η πληγή ανοικτή

47 χρόνια μετά η ελπίδα χάθηκε αλλά η πληγή παραμένει ανοικτή. «Από την αρχή ήξερα ότι τα πράγματα ήταν εναντίον μας. Όταν τελείωσαν οι ανταλλαγές των αιχμαλώτων η ελάχιστη ελπίδα εξανεμίστηκε. Από το 1980 και μετά ορθοπόδησα κάπως αλλά πάντα θα μου λείπει».

Το γεγονός ότι δεν έχουν εντοπιστεί τα οστά του δεν αφήνει το δράμα να ολοκληρωθεί. «Όταν εντοπίστηκαν τα οστά των άλλων δύο και πήγα στην κηδεία είχα ακόμη την ελπίδα ότι θα βρεθούν και τα δικά του. Ξέρεις ότι γράφεται ο επίλογος. Έχεις ένα χώρο για να του ανάβεις ένα κερί, να τον μνημονεύεις. Φυσικά και τώρα ανάβω ένα κερί στη μνήμη του».

Η κυρία Μαρούλα παντρεύτηκε τον άντρα της με προξενιά. Τέσσερα χρόνια παντρεμένοι ήταν αρκετά για μία ολόκληρη ζωή. «Ήταν πολύ καλός για μένα. Περάσαμε όμορφα. Ήταν γεμάτα χρόνια και έξω πηγαίναμε και τον γύρο της Κύπρου κάναμε. Τα χρόνια πέρασαν και μου λείπει όλο και πιο πολύ. Όσα χρόνια κι αν περάσουν δε θα τον ξεχάσω ποτέ».

Μία υπόσχεση στην τελευταία συνάντηση που δεν τηρήθηκε ποτέ αλλά μάλλον δε… θα άλλαζε τη ρότα των γεγονότων. Κι αν το έκανε πιθανότατα θα ήταν προς το χειρότερο. Ιωάννης Πασχάλης, ετών 25. Παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών. Θεάθηκε για τελευταία φορά στις 16 Αυγούστου του 1974. 47 χρόνια μετά η ελπίδα εξανεμίστηκε ωστόσο το δράμα δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Της Γεωργίας Μιχαήλ

Μία μέρα πριν την εισβολή τίποτα δεν προμήνυε το μεγάλο κακό που θα ακολουθήσει. Ο νεαρός Ιωάννης (Γιαννάκης) μαζί με τη 23χρονη σύζυγό του Μαρία (Μαρούλλα) Στυλιανού και τα δύο τους παιδιά, πήραν λιγοστά πράγματα και από το Τρίκωμο, όπου έμεναν, πήγαν ολιγοήμερες διακοπές στο χωριό Άρδανα. Τα σχέδια τους ήταν να μείνουν εκεί μέχρι και το Δεκαπενταύγουστο ώστε η Μαρούλα να βοηθά τη λεχώνα νύφη της καθώς απουσίαζε τόσο η μητέρα της όσο και η πεθερά της.

Οι διακοπές μετατράπηκαν σε εφιάλτη

Το επόμενο ξημέρωμα ήταν μία βίαιη απόδειξη ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. «Πρωινές ώρες της 20ης Ιουλίου στο κάλεσμα της πατρίδας ο Γιαννάκης έφυγε για να πάει έφεδρος. Αρχικά γνωρίζαμε ότι υπηρετούσε στο 398 Τάγμα Πεζικού και ήταν στο Λευκόνοικο», αναφέρει η σύζυγός του μιλώντας στη Cyprus Times.

Η ίδια μένει μόνη με τα δύο παιδιά της, τη Βασιλική 3 χρόνων και τον Στέλιο μόλις 15 μηνών. Μαζί της και η λεχώνα νύφης της που είχε γεννήσει δύο μέρες πριν από το πραξικόπημα. Η κατάσταση χειροτέρευε. «Όταν μας είπαν να φύγουμε η νύφη μου έπιασε αρκετά πράγματα μαζί της. Της λέω μα γιατί θα τα πάρεις όλα αυτά και τότε γύρισε και μου είπε ”Μαρούλα, δεν κατάλαβες ότι μπορεί να μην έρθουμε ξανά πίσω;’’. Η αλήθεια δεν το είχα συνειδητοποιήσει».

Οι επόμενες ώρες τη βρήκαν στο σπίτι της θείας της Σαββού. «Όταν βομβάρδισαν τον σταθμό της Καντάρας και έκαιγε ο Πενταδάκτυλος, ο καπνός έρχονταν ως τη βεράντα του σπιτιού. Έκλαιγα γιατί πίστευα ότι δε θα ξανά δω τον άντρα μου. Καταλαβαίναμε και δεν καταλαβαίναμε το μέγεθος του κακού».

Ο Ιωάννης Πασχάλης σε νεαρότερη ηλικία

Θυμάται μάλιστα εκείνη την ημέρα του βομβαρδισμού ότι τα γυναικόπαιδα είχαν τρέξει προς τον γκρεμό για να σωθούν. «Κατεβήκαμε στον γκρεμό που υπάρχει απέναντι από το σπίτι της θείας μου. Εκεί υπήρχε μία μεγάλη τερατζιά και μπήκαμε από κάτω. Κρυβόμασταν από τα τουρκικά αεροπλάνα που βομβάρδιζαν την περιοχή».

Επέστρεψε στα γενέθλια της κόρης του

Οι φόβοι της διαψεύσθηκαν. 8 Αυγούστου ο σύζυγός της επέστρεψε για λίγο για να ευχηθεί στην 3χρονη κόρη τους για τα γενέθλια της.

«Από το Λευκόνοικο τους μετέφεραν κοντά στον Άγιο Χρυσόστομο. Είχε και αυτοκίνητο μαζί του και έτσι από τις 20 Ιουλίου μέχρι και τις 14 Αυγούστου ήρθε δύο με τρεις φορές και μας είδε. Όσο περνούσε ο καιρός ένιωθα ότι μου έλειπε αλλά όπως όλοι μας κάναμε υπομονή».

Η τελευταία συνάντηση και η υπόσχεση

14 Αυγούστου 1974, η μέρα της δεύτερης φάσης της τουρκικής εισβολής. Η ημέρα που η Μαρούλα και ο Γιαννάκης συναντιούνται για τελευταία φορά. «Όταν ήρθε εκείνη την ημέρα μου ζήτησε να πάμε στο σπίτι μας στο Τρίκωμο. Ήθελε να πάρει λίγα ρούχα, γκαζάκι, μπρίκι και καφέ για να πάρει μαζί του. Πήγαμε μόνο για λίγες ώρες», αναφέρει η κυρία Μαρούλα.

Ακολούθως πέρασαν για λίγο από το σπίτι του θείου της Βάσου. «Ήμασταν στο μπαλκόνι και από κάτω περνούσαν κάτοικοι από το Φλαμούδι, το Δαυλό και την Ακανθού. Τότε ο θείος μου είπε στον άντρα μου πως φαίνεται τα πράγματα να μην πηγαίνουν καλά και ότι ίσως θα ήταν καλύτερα να μην επιστρέψει στη μονάδα του».

Κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο καθώς όπως μας εξήγησε η κυρία Μαρούλλα ο σύζυγός της ήταν πολύ τυπικός και δεν υπήρχε περίπτωση να μην πήγαινε.

Μαζί με άλλους στρατιώτες (Κάτω αριστερά)

«Με πήρε εμένα στα Άρδανα και απ’ εκεί έφυγε με το αυτοκίνητο για να επιστρέψει στη μονάδα του. Ήταν η τελευταία φορά που τον είδα. Πριν φύγει του είχα πει τι περάσαμε όταν βομβάρδισαν την Καντάρα. Έτσι εκείνη τη νύχτα πριν φύγει μου είπε πως ότι κι αν συμβεί να μην πάρω τα μωρά να φύγω και θα ερχόταν αυτός να μας βρει».

Δυστυχώς την άλλη μέρα η νεαρή γυναίκα έπρεπε να φύγει μαζί με τους υπόλοιπους συγχωριανούς της καθώς οι Τούρκοι πλησίαζαν και η κατάσταση γινόταν όλο και πιο επικίνδυνη για τις ζωές τους. «Ήθελα να περάσω από το Τρίκωμο να πάρω έστω κάποια πράγματα για τα μωρά μου. Ξημερωθήκαμε στο Αυγόρου και απ’ εκείνη την ημέρα γίναμε για πάντα πρόσφυγες».

Έψαχναν αλλά… μάταια

Οι μέρες που ακολούθησαν δύσκολες. Εκτός από πρόσφυγας με δύο μικρά παιδιά η Μαρούλα κουβαλούσε το μαρτύριο της άγνοιας για την τύχη του συζύγού της.

«Όπου ακούγαμε για ανταλλαγές αιχμαλώτων τρέχαμε. Αν και ξέραμε ότι εκεί που βρισκόταν ήταν δύσκολα τα πράγματα. Υπήρχε όμως η ελπίδα γιατί μου είχε πει ‘’θα φύγω και θα έρθω να σας βρω’’. Επίσης είχαν και αυτοκίνητο άρα θα ήταν πιο εύκολο τους. Αυτό που γνωρίζαμε ήταν ότι ακόμη κι αν έφυγε για να έρθει να μας βρει δε χρησιμοποίησε τον δρόμο που εμείς πήραμε για να φύγουμε γιατί θα τον βλέπαμε. Ελπίζαμε ότι θα όδευσε παραλιακά».

Προσπάθησαν να συλλέξουν πληροφορίες και έτσι όταν συναντήθηκαν με κατοίκους του Δαυλού ρώτησαν αν είδαν είτε αυτοκίνητα είτε εγκλωβισμένους στρατιώτες. «Μας είπαν ότι όντως πήγαν κάποιοι στρατιώτες που δραπετεύσαν και έφυγαν από τον Δαυλό με βάρκα. Τις πρώτες ημέρες ελπίζαμε ότι ήταν κάπου κρυμμένοι».

Οι τρεις φίλοι θα έφευγαν μαζί

Ο Γιαννάκης, δεν ήταν μόνος. Μαζί του ήταν και δύο άλλοι νεαροί με τους οποίους ήταν φίλοι. «Έκαναν παρέα και ήταν πάντα μαζί και μες στο στρατό και το γνώριζε και ο διοικητής. Επρόκειτο για τον 30χρονο Κατσαρού Μιχαλάκη από το Τρίκωμο και ο 23χρονος Χ” Παντελή Παναγιώτης από το Λευκόνοικο, ο οποίος σπούδαζε γιατρός και είχε έρθει για διακοπές».

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες που υπάρχουν καταγεγραμμένες, σημειώνει η κυρία Μαρούλλα, κάποια στιγμή ο διοικητής του Τάγματος τους κάλεσε κάτω από ένα μεγάλο βράχο και τους είπε ότι κάνουν φυγή αλλά όχι άτακτη, θα αποχωρούσαν λίγοι-λίγοι. «Οι μαρτυρίες λένε ότι οι τρεις φίλοι του είχαν πει ότι θα φύγουν μαζί γιατί είχαν και το αυτοκίνητο. Αλλά όπως αποδείχτηκε δεν πήγαν πολύ μακριά καθώς μόλις έκαναν την υποχώρηση, πρέπει να σκοτώθηκαν. Σε πολύ κοντινή απόσταση εντόπισαν τα οστά των δύο φίλων του άντρα μου. Τον Γιαννάκη δεν τον βρήκαν. Έτρεξε και είναι πιο μακριά; Κανείς δε ξέρει. Όπως μου είπαν συγγενείς μου που μετέβησαν στο σημείο εκείνο, πλέον εκεί υπάρχουν λατομεία και ίσως σκεπάστηκε από τα χώματα.

Το αυτοκίνητο στον Δαυλό, οι τύψεις και η παραπληροφόρηση

Μερόνυκτα ολόκληρα η 24χρονη τότε Μαρούλλα έκλαιγε απαρηγόρητη. Οι γονείς και οι συγγενείς της στο πλευρό της αλλά ο πόνος δε μετριαζόταν. Η μητέρα της κατάφερε να επιστρέψει από το εξωτερικό προσπαθούσε με κάθε τρόπο να απαλύνει τον πόνο της κόρης της.

Στο μυαλό της νεαρής γυναίκας στριφογύριζαν πολλά. «Τις πρώτες μέρες ένιωθα τύψεις. Στην τελευταία μας συνάντηση μου είχε ζητήσει να μη φύγω και θα ερχόταν να μας βρει. Σκεφτόμουν μήπως και πήγε και δε μας βρήκε και εκεί σκοτώθηκε. Όμως, όπως αποδεικνύουν οι μαρτυρίες, πρέπει να χάθηκε πολύ κοντά μαζί με τους άλλους δύο».

Στο μεταξύ, το αυτοκίνητο του ενός εκ των φίλων του που είχαν για τη μετακίνηση τους, σύμφωνα με όσα τους είχαν πει κάτοικοι του Δαυλού, βρέθηκε στο χωριό τους. «Αποκλείεται να το πήραν αυτοί αφού οι άλλοι δύο βρέθηκαν νεκροί στο σημείο όπου θα έκαναν οπισθοχώρηση. Δε ξέρουμε πραγματικά τι είναι αλήθεια ή ψέματα. Τότε ο κόσμος παραπλανούσε. Μάλιστα ένας μας είχε πει ότι τον είδε κατά την υποχώρηση στη Μία Μηλιά. Αλλά και πάλι αυτό σύμφωνα με τις μαρτυρίες και δε μπορεί να ευσταθεί», ανέφερε η κυρία Μαρούλλα.

Δυστυχώς, όπως μας είπε, η παραπληροφόρηση συνεχίζει ακόμη και σήμερα. «Πρόσφατα μας έχουν πει ότι ο Γιαννάκης ήταν μέσα σε τεθωρακισμένο, πυροβόλησε κάποιον και αντιστρέψαν τα πυρά και τον σκότωσαν. Δε ξέρω γιατί ο κόσμος να λέει ψέματα για τέτοια πράγματα».

Με τον γιο του

«Δε στερήθηκαν αλλά τους έλειπε ο πατέρας τους. Έλιωνα σαν το κερί»

Τα πρώτα χρόνια γίνονταν διάφορες εκδηλώσεις και διαμαρτυρίες. Σε κάποιες από αυτές, όπως μας είπε, συμμετείχε αλλά γενικώς το απέφευγε. «Ήταν ένα μαρτύριο για μας. Ακόμη και σήμερα όταν μιλάω γι’ αυτό. Μπορεί τα χρόνια να πέρασαν αλλά ο πόνος είναι πόνος.».

Η ίδια γνώριζε έπρεπε να μαζέψει όσο γίνεται νωρίτερα τα κομμάτια της για να μεγαλώσει τα παιδιά της κι ας έψαχνε παράλληλα. Το έργο της δύσκολο. Της πήρε χρόνια για να ορθοποδήσει αλλά στάθηκε και μάνα και πατέρας στα παιδιά της όσο κι αν υπήρχαν στιγμές που λύγιζε. Κάποιες από αυτές όπως μας εξομολογείται όταν έβλεπε στα παιδιά της την απουσία του πατέρα τους.

«Η κόρη μου είχε λίγες μνήμες από τον πατέρα της. Μέχρι και τα πέντε της χρόνια τον θυμόταν. Θυμάμαι έβαζε τα χέρια της πίσω από το κεφάλι της μιμούμενη τον πατέρα της όταν ξάπλωνε ερχόμενος από τη δουλειά. Όταν μεγάλωσε ο αδερφός της του το έκανε. Έλιωνα σαν τη λαμπάδα. Δεν έβρισκα ανακούφιση, όπου κι αν βρισκόμουν. Ακούγαν τη γειτόνισσα, η οποία ήταν και συγγενής, που φώναζε στα παιδιά της να ετοιμαστούν για να τα πάρει ο πατέρας τους θάλασσα και ένα μεσημέρι η κόρη μου είπε στον αδερφό της ‘’αν ήταν και εμάς ο παπάς μας δε θα μας έπαιρνε θάλασσα;’’. Δεν είναι ότι είχαν στερηθεί κάτι αλλά τους έλειπε ο πατέρας τους. Ακόμη και στον γιο μου που στην ουσία δεν είχε καθόλου θύμησες από αυτόν».

Η ελπίδα «έσβησε», η πληγή ανοικτή

47 χρόνια μετά η ελπίδα χάθηκε αλλά η πληγή παραμένει ανοικτή. «Από την αρχή ήξερα ότι τα πράγματα ήταν εναντίον μας. Όταν τελείωσαν οι ανταλλαγές των αιχμαλώτων η ελάχιστη ελπίδα εξανεμίστηκε. Από το 1980 και μετά ορθοπόδησα κάπως αλλά πάντα θα μου λείπει».

Το γεγονός ότι δεν έχουν εντοπιστεί τα οστά του δεν αφήνει το δράμα να ολοκληρωθεί. «Όταν εντοπίστηκαν τα οστά των άλλων δύο και πήγα στην κηδεία είχα ακόμη την ελπίδα ότι θα βρεθούν και τα δικά του. Ξέρεις ότι γράφεται ο επίλογος. Έχεις ένα χώρο για να του ανάβεις ένα κερί, να τον μνημονεύεις. Φυσικά και τώρα ανάβω ένα κερί στη μνήμη του».

Η κυρία Μαρούλα παντρεύτηκε τον άντρα της με προξενιά. Τέσσερα χρόνια παντρεμένοι ήταν αρκετά για μία ολόκληρη ζωή. «Ήταν πολύ καλός για μένα. Περάσαμε όμορφα. Ήταν γεμάτα χρόνια και έξω πηγαίναμε και τον γύρο της Κύπρου κάναμε. Τα χρόνια πέρασαν και μου λείπει όλο και πιο πολύ. Όσα χρόνια κι αν περάσουν δε θα τον ξεχάσω ποτέ».

Φωτιά στην Πάτρα: Στις φλόγες Σούλι, Ελεκίστρα και Εγλυκάδα. Κάηκαν σπίτια, εκκενώνονται οικισμοί

Η φωτιά στην Πάτρα βρίσκεται σε εξέλιξη με την κατάσταση στις περιοχές Σούλι, Ελεκίστρα και Εγλυκάδα να είναι δύσκολη με τις πυροσβεστικές δυνάμεις να...
gallery

Από μηχανική βλάβη και φωτιά σε όχημα… στην πυρκαγιά που απείλησε σπίτια. Τι άφησε πίσω της η λαίλαπα (pics)

Καμένη γη... τρόμος και απίστευτη ταλαιπωρία οδηγών - Επί ποδός το μεσημέρι η Πυροσβεστική Υπηρεσία από τη φωτιά στο Πεντάκωμο

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Κύπρο και τον Κόσμο, την ώρα που συμβαίνουν στη Cyprus Times

Top Stories

MC MEDIA NETWORK

LIVE: ΑΝΟΡΘΩΣΗ-ΠΑΕΕΚ 0-0

Ανόρθωση και ΠΑΕΕΚ τα λένε φιλικά (19:00, Cablenet) στο «Αντώνης Παπαδόπουλος» και το PROTATHLIMA σας μεταφέρει λεπτό προς λεπτό την εξέλιξη της αναμέτρησης. Ανόρθωση: Τζουρ, Αρτυματάς,...

Άννα Μονογιού: Σπάνια δημόσια εμφάνιση με τον Διονύση Τσακνή (pics)

Σπάνια κοινή έξοδος για το ζευγάρι Ο Διονύσης Τσακνής τα τελευταία χρόνια είναι ζευγάρι με την Άννα Μονογιού ωστόσο έχουν επιλέξει να κρατούν χαμηλούς τόνους. Ο δημοφιλής τραγουδοποιός και η...

Στέφανος Μιχαήλ: Ρίχτηκε στη μάχη με τις φλόγες για άλλη μια φορά ο ηθοποιός. Συγκλονιστικό βίντεο!

Συγκλονιστικές εικόνες από τα πύρινα μέτωπα Για άλλη μια φορά ρίχτηκε στη μάχη με τις φλόγες ο ταλαντούχος Κύπριος ηθοποιός Στέφανος Μιχαήλ. Δεν πρόλαβε να περάσει...

MC MEDIA NETWORK

LIVE: ΑΝΟΡΘΩΣΗ-ΠΑΕΕΚ 0-0

Ανόρθωση και ΠΑΕΕΚ τα λένε φιλικά (19:00, Cablenet) στο «Αντώνης Παπαδόπουλος» και το PROTATHLIMA σας μεταφέρει λεπτό προς λεπτό την εξέλιξη της αναμέτρησης. Ανόρθωση: Τζουρ, Αρτυματάς,...

Άννα Μονογιού: Σπάνια δημόσια εμφάνιση με τον Διονύση Τσακνή (pics)

Σπάνια κοινή έξοδος για το ζευγάρι Ο Διονύσης Τσακνής τα τελευταία χρόνια είναι ζευγάρι με την Άννα Μονογιού ωστόσο έχουν επιλέξει να κρατούν χαμηλούς τόνους. Ο δημοφιλής τραγουδοποιός και η...

Στέφανος Μιχαήλ: Ρίχτηκε στη μάχη με τις φλόγες για άλλη μια φορά ο ηθοποιός. Συγκλονιστικό βίντεο!

Συγκλονιστικές εικόνες από τα πύρινα μέτωπα Για άλλη μια φορά ρίχτηκε στη μάχη με τις φλόγες ο ταλαντούχος Κύπριος ηθοποιός Στέφανος Μιχαήλ. Δεν πρόλαβε να περάσει...

Lifestyle

Το εμπάργκο κατά των σπορ, είναι θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, λέει ο Τατάρ

«Προσπαθούμε να εξηγήσουμε στον κόσμο, λαμβάνοντας μέρος σε τουρκικές εθνικές ομάδες»

Lifestyle

Σε συναγερμό νοσοκομεία και ΕΚΑΒ στην Πάτρα. Τέσσερις διακομιδές

Με αναπνευστικά προβλήματα, δύο πυροσβέστες και μια γυναίκα κάτοικος της περιοχής

LIVE: ΑΝΟΡΘΩΣΗ-ΠΑΕΕΚ 0-0

Ανόρθωση και ΠΑΕΕΚ τα λένε φιλικά (19:00, Cablenet) στο «Αντώνης Παπαδόπουλος» και το PROTATHLIMA σας μεταφέρει λεπτό προς λεπτό την εξέλιξη της αναμέτρησης. Ανόρθωση: Τζουρ, Αρτυματάς,...

Το σκεπτικό για την προφυλάκισή του Πέτρου Φιλιππίδη. «Θα μπορούσε να κάνει τα ίδια»

Εκμεταλλεύτηκε την κυριαρχική θέση του ως ηθοποιού-σκηνοθέτη για να τελέσει κακουργηματικές πράξεις σε βάρος των θυμάτων του

Τον πανικό έσπειρε λιοντάρι που απέδρασε από το εθνικό πάρκο του Ναϊρόμπι

Το λιοντάρι εθεάθη από πανικόβλητους κατοίκους στο Ονγκάτα Ρονγκάι

Advertorials