MC MEDIA NETWORK

September 28, 2022 Wednesday 11:49:29

Εγγραφή στο
Newsletter


«3 μέρες μετά στο Γραμματικό… οι βαλίτσες τους ήταν ακόμη εκεί». Αναδρομή στη μαύρη Κυριακή


Αγωνία, φόβος, πόνος, θλίψη. Συναισθήματα που κατέκλυσαν Κύπριους και Ελλαδίτες την 14η Αυγούστου 2005 και κράτησαν μέρες, μήνες ακόμη και χρόνια μετά. Ακόμη και άνθρωποι που δε γνώριζαν κανέναν από τους επιβαίνοντες της «Πτήσης 522 της Helios» αισθάνθηκαν, έστω και στο ελάχιστο, αυτό που βίωσαν οι οικείοι των θυμάτων.

Της Γεωργίας Μιχαήλ

Κατέβασε το APP της CYPRUS TIMES! ΕΔΩ για Android και ΕΔΩ για iOS

Για όσους την έζησαν, η ημέρα αυτή δεν έσβησε ποτέ από τη μνήμη τους. Αναγνώστες της Cyprus Times έκαναν αναδρομή σε εκείνη την ημέρα και μοιράστηκαν μαζί μας πώς οι ίδιοι τη βίωσαν, κάνοντας, παράλληλα, το δικό τους μνημόσυνο στα 121 θύματα της μοιραίας πτήσης.

«3 μέρες μετά πήγαμε στο Γραμματικό. Οι βαλίτσες τους ήταν ακόμη εκεί»

Η κυρία Ευρυδίκη Νικολάου και ο σύζυγός της Παναγιώτης Δουλάμης μένουν στο Καπανδρίτι, ένα χωριό πλησίον του Γραμματικού. Εκείνη την ημέρα βρίσκονταν για διακοπές στην Κύπρο.

«Το αεροσκάφος έκανε βόλτες στις περιοχές όπου μένουμε. Το Καπανδρίτι είναι απόσταση 10 χιλιομέτρων από το Γραμματικό. Όποτε με αυτά που ακούγαμε από την τηλεόραση, οι ανησυχίες μας ήταν δύο. Αρχικά η ασφάλεια των επιβαινόντων και μετά αγωνιούσαμε για το τι θα συνέβαινε αν το αεροσκάφος έπεφτε σε κατοικημένη περιοχή.

Δυστυχώς συνετρίβη και όλοι χάθηκαν. Ακυρώσαμε ότι είχαμε προγραμματισμένο για την επόμενη ημέρα. Αν δεν κάνουμε λάθος τρεις μέρες μετά επιστρέφαμε στην Ελλάδα. Στον πίνακα ανακοινώσεων του αεροδρομίου αναγραφόταν πτήση που ήταν προγραμματισμένη να κάνει εκείνη τη μέρα το μοιραίο αεροσκάφος. Ήταν τραγικό, ούτε καν το είχαν διαγράψει.

Όταν επιστρέψαμε στο σπίτι μας, αφήσαμε τα πράγματα μας και πήγαμε κατευθείαν στο Γραμματικό. Δεν είχαμε σκεφτεί ότι οι δρόμοι θα ήταν αποκομμένοι. Αρχικά δε μας άφησαν. Εξηγήσαμε όμως ότι είμαστε από Κύπρο και τελικά μας επετράπη. Αφήσαμε πίσω τα κινητά μας τηλέφωνα και τις ταυτότητες μας. Φτάσαμε στο σημείο όπου έπεσε η ουρά του αεροπλάνου. Το σημείο εκείνο φρουρείτο. Η άτρακτος εξαϋλώθηκε κατά κάποιον τρόπο. Υπήρχαν κάποια συντρίμμια.

Εκείνο όμως που μας έκανε εντύπωση ήταν ότι ακόμα, σε όλη την πλαγιά, υπήρχαν οι βαλίτσες και προσωπικά αντικείμενα των θυμάτων. Διάσπαρτα και μισοκαμμένα. Ήταν εικόνα βιβλικής καταστροφής. Κάπου σε ένα δέντρο κρέμονταν και ρούχα.

Στην επιστροφή για το σπίτι σταματήσαμε σε ένα φούρνο και το συζητούσαμε. Εκεί μας είχαν πει ότι την ημέρα της τραγωδίας, όλοι οι κάτοικοι του χωριού είχαν βγει από τα σπίτια τους και παρακολουθούσαν το αεροσκάφος να κάνει κύκλους στην περιοχή. Υπήρχε ανησυχία καθώς φοβόντουσαν μήπως πέσει επάνω στα σπίτια τους. Στην παραλία, επειδή ήταν Κυριακή, υπήρχε και πολύς κόσμος.

Μας είχαν πει, μάλιστα, ότι πριν ακόμη συντριβεί το αεροσκάφος, η ευρύτερη περιοχή είχε γεμίσει με ασθενοφόρα και πυροσβεστικά οχήματα.

Όταν τα φέρεις όλα αυτά στο μυαλό, μαυρίζει η ψυχή σου. Έχουμε επισκεφθεί πολλές φορές το εκκλησάκι που κτίστηκε στη μνήμη των θυμάτων. Στην αρχή ήταν κάποιος εκεί και σου άνοιγε, τώρα είναι κλειδωμένη και την έχουν παραμελήσει. Θα έπρεπε οι κυβερνήσεις της Κύπρου και της Ελλάδας, ως ελάχιστο φόρο τιμής στα θύματα, να περιποιηθούνε λίγο τον χώρο και την εκκλησία».

«Όταν ακούς Κύπριοι, νιώθεις αυτόματα πως είναι συγγενείς σου»

Μόλις λίγες ώρες πριν, είχε αφιχθεί με την οικογένειά της στην Κύπρο, γεγονός που μετά τη συντριβή του αεροσκάφους είχε φέρει την αναστάτωση στους συγγενείς της. Η Δανιέλλα Προκοπίου δεν είχε κανέναν γνωστό εντός του αεροσκάφους ωστόσο παραδέχεται ότι ακόμη και σήμερα όταν σκέφτεται εκείνες τις ημέρες της έρχονται δάκρυα στα μάτια.

«Το βράδυ της 13ης Αυγούστου είχαμε επιστρέψει από την Αθήνα, όπου είχαμε πάει οικογενειακώς για να βρω διαμέρισμα γιατί θα ξεκινούσα τις σπουδές μου.

Το πρωί της Κυριακής καθόμασταν στην αυλή του σπιτιού μας κι άκουσα τη γειτόνισσα να συζητά με τον άντρα της για ένα αεροπλάνο που έπεσε στην Αθήνα και μέσα είχε Κύπριους. Ένιωσα ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα, ένα διαφορετικό πένθος. Όταν ακούς Κύπριοι, νιώθεις αυτόματα πως είναι συγγενείς σου. Προσωπικά, έτσι ένιωθα. Ανοίξαμε αμέσως την τηλεόραση και από εκείνη τη στιγμή και για πολλές μέρες ακόμα, και ‘βδομάδες μη σου πω, δε συζητούσαμε τίποτα άλλο.

Την ημέρα της συντριβής, πριν ακόμη δοθούν πληροφορίες για την πτήση, δεχόμασταν πολλές κλήσεις από συγγενείς μας που είχαν ανησυχήσει καθώς γνώριζαν ότι εκείνες τις μέρες ταξιδεύαμε προς Αθήνα. Όταν έγιναν γνωστά τα ονόματα των θυμάτων, καλέσαμε κι εμείς κάποιους συγγενείς μας γιατί υπήρχε συνωνυμία.

Όσο περνούσαν οι μέρες και μαθαίναμε περισσότερες πληροφορίες για τα άτομα που ταξίδευαν, για τις οικογένειες που χάθηκαν, είναι λες και έγιναν τελείως δικοί μας άνθρωποι. Θυμάμαι να μη μπορώ να βγάλω τις σκέψεις του δυστυχήματος από το μυαλό μου και για πολλά βραδιά να κλαίω για τον χαμό αυτών των ανθρώπων και για το δράμα που βίωναν οι οικογένειές τους.

Δε θα βγάλω πότε από το μυαλό μου, την εικόνα των συγγενών των θυμάτων στο αεροδρόμιο. Απελπισμένοι, θυμωμένοι, να περιμένουν να τους επιβεβαιώσουν αυτό που ήδη γνώριζαν. Δε μπορώ να φανταστώ τι περνούσαν εκείνες τις στιγμές, προσπαθώντας να επικοινωνήσουν με τους αγαπημένους τους και να μην τα καταφέρνουν. Δε μπορώ να φανταστώ τί βίωσαν τα θύματα πριν την πτώση. Εύχομαι πραγματικά να μην είχαν τις αισθήσεις τους.

Μιλώντας γι’ αυτό το γεγονός 17 χρόνια μετά, αν και μου φαίνεται σαν χθες, ακόμη το στομάχι μου δένεται κόμπος και μου έρχονται δάκρυα στα μάτια. Θεωρώ πως μετά την εισβολή,  είναι μια τεράστια τραγωδία για την κυπριακή κοινωνία. Με συγκλόνισε και πάντα θα με συγκλονίζει».

«Βλέπαμε σκηνές από το αεροδρόμιο, αν θα αναγνωρίσουμε κάποιον γνωστό… Ήταν μέσα οικογενειακοί μας φίλοι»

Η Θεοδοσία Ναθαναήλ ήταν μόλις δέκα χρόνων ωστόσο όσο και να ήθελε να ξεχάσει τα όσα συνέβησαν δε μπορεί. Γι’ αυτή και την οικογένειά της δεν ήταν όλοι οι επιβαίνοντες άγνωστοι. Μέσα στα θύματα υπήρχε μία πενταμελής οικογένεια, που πήγαιναν για πρώτη φορά όλοι μαζί διακοπές, και ήταν φίλοι τους.

«Οι μικροί της οικογένειας βλέπαμε τηλεόραση ενώ οι γονείς μας είχαν ξαπλώσει για να ξεκουραστούν. Σε κάποια στιγμή διακόπηκε το πρόγραμμα που παρακολουθούσαμε και είχε έκτακτη ενημέρωση. Έλεγαν ότι χάθηκε αεροπλάνο που αναχώρησε από την Κύπρο. Αρχικά σοκαριστήκαμε αλλά δεν είχαμε σκεφτεί ότι μπορεί να γνωρίζαμε κάποιον. Όσον ακούγαμε, όμως, περισσότερες πληροφορίες αρχίσαμε να συνδέουμε κάποια στοιχεία.

Τότε τρέξαμε στο δωμάτιο των γονιών μας για να τους ενημερώσουμε καθώς υπήρχε ενδεχόμενο ο θείος, όπως αποκαλούσαμε τον Κυριάκο Κυπριανού που ήταν φίλος του πατέρα μας, να επέβαινε σε αυτό μαζί με την οικογένεια του. Επρόκειτο για μία πενταμελή οικογένεια, δύο κόρες και ένας γιος. Ήταν η πρώτη φορά που ταξίδευαν όλοι μαζί. Είχαν προσπαθήσει και στο παρελθόν ωστόσο δεν τα κατάφεραν.

Θυμάμαι ότι μία μέρα πριν, ο πατέρας μου είχε πει ότι σκεφτόντουσαν να αφήσουν πίσω τον 5χρονο γιο τους. Τελικά έκαναν το παρθενικό τους ταξίδι ως οικογένεια, το οποίο ήταν και το τελευταίο τους.

Εκείνες τις στιγμές επικρατούσε πανικός, άγχος. Θέλαμε να πάρουμε τηλέφωνο συγγενικά τους πρόσωπα για να μάθουμε αλλά από την άλλη σκεφτόμασταν ότι ίσως δεν έπρεπε να τους ανησυχήσουμε. Περιμέναμε και βλέπαμε στην τηλεόραση σκηνές με τους συγγενείς στο αεροδρόμιο και προσπαθούσαμε να δούμε αν υπάρχει κάποιο γνώριμο μας πρόσωπο.

Περίπου δύο με τρεις ώρες μετά, τηλεφώνησε στον πατέρα μου ένας άλλος φίλος του Κυριάκου και τον ενημέρωσε ότι τελικά επέβαιναν στο αεροσκάφος. Τότε έγινε ακόμη πιο δύσκολο. Για πολύ καιρό μετά το συζητούσαμε καθημερινά.

Ήταν και είναι πολύ σοκαριστικό. Αν και ήμουν δέκα χρονών, έμειναν χαραγμένα στο μυαλό μου. Είχα πολλές παιδικές αναμνήσεις από τις συναντήσεις που κάναμε οικογενειακώς. Το επόμενο διάστημα είχαν ακουστεί, μάλιστα, και διάφορα σενάρια για το αν ήταν ζωντανοί, αν έριξαν το αεροσκάφος κτλ., τα οποία μας αναστάτωσαν ακόμη περισσότερα. Πέρασαν περίπου τέσσερα χρόνια για να μπούμε ξανά σε αεροπλάνο. Και για να είμαι ειλικρινής κάθε φορά που θα ταξιδέψω μου «γεννιούνται» άσχημες σκέψεις.

Η αλήθεια είναι πως και γνωστό να μην είχες μέσα στο αεροσκάφος, ήταν τέτοιες οι συνθήκες που σε επηρέαζαν. Οικογένειες οι οποίες έφευγαν με καλοκαιρινή διάθεση για διακοπές και ξεκληρίστηκαν. Μικρά παιδάκια, νεαρά πρόσωπα. Τραγωδία».

14 Αυγούστου 2005, είχε ξημερώσει μία συνηθισμένη ηλιόλουστη Κυριακή η οποία μέχρι το μεσημέρι έβαλε τα πένθιμα της. Σε Κύπρο αλλά και Ελλάδα τις επόμενες ημέρες εκτυλίσσονταν σκηνές αρχαίας τραγωδίας. Ταυτοποιήσεις θυμάτων, μεταφορά σορών και μαζικές κηδείες. Οι 121 άνθρωποι που έφυγαν, έγιναν συγγενείς όλων μας. Θρηνήσαμε, πονέσαμε, πενθήσαμε και κάθε 14 Αυγούστου θα τους μνημονεύουμε.

Αγωνία, φόβος, πόνος, θλίψη. Συναισθήματα που κατέκλυσαν Κύπριους και Ελλαδίτες την 14η Αυγούστου 2005 και κράτησαν μέρες, μήνες ακόμη και χρόνια μετά. Ακόμη και άνθρωποι που δε γνώριζαν κανέναν από τους επιβαίνοντες της «Πτήσης 522 της Helios» αισθάνθηκαν, έστω και στο ελάχιστο, αυτό που βίωσαν οι οικείοι των θυμάτων.

Της Γεωργίας Μιχαήλ

Για όσους την έζησαν, η ημέρα αυτή δεν έσβησε ποτέ από τη μνήμη τους. Αναγνώστες της Cyprus Times έκαναν αναδρομή σε εκείνη την ημέρα και μοιράστηκαν μαζί μας πώς οι ίδιοι τη βίωσαν, κάνοντας, παράλληλα, το δικό τους μνημόσυνο στα 121 θύματα της μοιραίας πτήσης.

«3 μέρες μετά πήγαμε στο Γραμματικό. Οι βαλίτσες τους ήταν ακόμη εκεί»

Η κυρία Ευρυδίκη Νικολάου και ο σύζυγός της Παναγιώτης Δουλάμης μένουν στο Καπανδρίτι, ένα χωριό πλησίον του Γραμματικού. Εκείνη την ημέρα βρίσκονταν για διακοπές στην Κύπρο.

«Το αεροσκάφος έκανε βόλτες στις περιοχές όπου μένουμε. Το Καπανδρίτι είναι απόσταση 10 χιλιομέτρων από το Γραμματικό. Όποτε με αυτά που ακούγαμε από την τηλεόραση, οι ανησυχίες μας ήταν δύο. Αρχικά η ασφάλεια των επιβαινόντων και μετά αγωνιούσαμε για το τι θα συνέβαινε αν το αεροσκάφος έπεφτε σε κατοικημένη περιοχή.

Δυστυχώς συνετρίβη και όλοι χάθηκαν. Ακυρώσαμε ότι είχαμε προγραμματισμένο για την επόμενη ημέρα. Αν δεν κάνουμε λάθος τρεις μέρες μετά επιστρέφαμε στην Ελλάδα. Στον πίνακα ανακοινώσεων του αεροδρομίου αναγραφόταν πτήση που ήταν προγραμματισμένη να κάνει εκείνη τη μέρα το μοιραίο αεροσκάφος. Ήταν τραγικό, ούτε καν το είχαν διαγράψει.

Όταν επιστρέψαμε στο σπίτι μας, αφήσαμε τα πράγματα μας και πήγαμε κατευθείαν στο Γραμματικό. Δεν είχαμε σκεφτεί ότι οι δρόμοι θα ήταν αποκομμένοι. Αρχικά δε μας άφησαν. Εξηγήσαμε όμως ότι είμαστε από Κύπρο και τελικά μας επετράπη. Αφήσαμε πίσω τα κινητά μας τηλέφωνα και τις ταυτότητες μας. Φτάσαμε στο σημείο όπου έπεσε η ουρά του αεροπλάνου. Το σημείο εκείνο φρουρείτο. Η άτρακτος εξαϋλώθηκε κατά κάποιον τρόπο. Υπήρχαν κάποια συντρίμμια.

Εκείνο όμως που μας έκανε εντύπωση ήταν ότι ακόμα, σε όλη την πλαγιά, υπήρχαν οι βαλίτσες και προσωπικά αντικείμενα των θυμάτων. Διάσπαρτα και μισοκαμμένα. Ήταν εικόνα βιβλικής καταστροφής. Κάπου σε ένα δέντρο κρέμονταν και ρούχα.

Στην επιστροφή για το σπίτι σταματήσαμε σε ένα φούρνο και το συζητούσαμε. Εκεί μας είχαν πει ότι την ημέρα της τραγωδίας, όλοι οι κάτοικοι του χωριού είχαν βγει από τα σπίτια τους και παρακολουθούσαν το αεροσκάφος να κάνει κύκλους στην περιοχή. Υπήρχε ανησυχία καθώς φοβόντουσαν μήπως πέσει επάνω στα σπίτια τους. Στην παραλία, επειδή ήταν Κυριακή, υπήρχε και πολύς κόσμος.

Μας είχαν πει, μάλιστα, ότι πριν ακόμη συντριβεί το αεροσκάφος, η ευρύτερη περιοχή είχε γεμίσει με ασθενοφόρα και πυροσβεστικά οχήματα.

Όταν τα φέρεις όλα αυτά στο μυαλό, μαυρίζει η ψυχή σου. Έχουμε επισκεφθεί πολλές φορές το εκκλησάκι που κτίστηκε στη μνήμη των θυμάτων. Στην αρχή ήταν κάποιος εκεί και σου άνοιγε, τώρα είναι κλειδωμένη και την έχουν παραμελήσει. Θα έπρεπε οι κυβερνήσεις της Κύπρου και της Ελλάδας, ως ελάχιστο φόρο τιμής στα θύματα, να περιποιηθούνε λίγο τον χώρο και την εκκλησία».

«Όταν ακούς Κύπριοι, νιώθεις αυτόματα πως είναι συγγενείς σου»

Μόλις λίγες ώρες πριν, είχε αφιχθεί με την οικογένειά της στην Κύπρο, γεγονός που μετά τη συντριβή του αεροσκάφους είχε φέρει την αναστάτωση στους συγγενείς της. Η Δανιέλλα Προκοπίου δεν είχε κανέναν γνωστό εντός του αεροσκάφους ωστόσο παραδέχεται ότι ακόμη και σήμερα όταν σκέφτεται εκείνες τις ημέρες της έρχονται δάκρυα στα μάτια.

«Το βράδυ της 13ης Αυγούστου είχαμε επιστρέψει από την Αθήνα, όπου είχαμε πάει οικογενειακώς για να βρω διαμέρισμα γιατί θα ξεκινούσα τις σπουδές μου.

Το πρωί της Κυριακής καθόμασταν στην αυλή του σπιτιού μας κι άκουσα τη γειτόνισσα να συζητά με τον άντρα της για ένα αεροπλάνο που έπεσε στην Αθήνα και μέσα είχε Κύπριους. Ένιωσα ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα, ένα διαφορετικό πένθος. Όταν ακούς Κύπριοι, νιώθεις αυτόματα πως είναι συγγενείς σου. Προσωπικά, έτσι ένιωθα. Ανοίξαμε αμέσως την τηλεόραση και από εκείνη τη στιγμή και για πολλές μέρες ακόμα, και ‘βδομάδες μη σου πω, δε συζητούσαμε τίποτα άλλο.

Την ημέρα της συντριβής, πριν ακόμη δοθούν πληροφορίες για την πτήση, δεχόμασταν πολλές κλήσεις από συγγενείς μας που είχαν ανησυχήσει καθώς γνώριζαν ότι εκείνες τις μέρες ταξιδεύαμε προς Αθήνα. Όταν έγιναν γνωστά τα ονόματα των θυμάτων, καλέσαμε κι εμείς κάποιους συγγενείς μας γιατί υπήρχε συνωνυμία.

Όσο περνούσαν οι μέρες και μαθαίναμε περισσότερες πληροφορίες για τα άτομα που ταξίδευαν, για τις οικογένειες που χάθηκαν, είναι λες και έγιναν τελείως δικοί μας άνθρωποι. Θυμάμαι να μη μπορώ να βγάλω τις σκέψεις του δυστυχήματος από το μυαλό μου και για πολλά βραδιά να κλαίω για τον χαμό αυτών των ανθρώπων και για το δράμα που βίωναν οι οικογένειές τους.

Δε θα βγάλω πότε από το μυαλό μου, την εικόνα των συγγενών των θυμάτων στο αεροδρόμιο. Απελπισμένοι, θυμωμένοι, να περιμένουν να τους επιβεβαιώσουν αυτό που ήδη γνώριζαν. Δε μπορώ να φανταστώ τι περνούσαν εκείνες τις στιγμές, προσπαθώντας να επικοινωνήσουν με τους αγαπημένους τους και να μην τα καταφέρνουν. Δε μπορώ να φανταστώ τί βίωσαν τα θύματα πριν την πτώση. Εύχομαι πραγματικά να μην είχαν τις αισθήσεις τους.

Μιλώντας γι’ αυτό το γεγονός 17 χρόνια μετά, αν και μου φαίνεται σαν χθες, ακόμη το στομάχι μου δένεται κόμπος και μου έρχονται δάκρυα στα μάτια. Θεωρώ πως μετά την εισβολή,  είναι μια τεράστια τραγωδία για την κυπριακή κοινωνία. Με συγκλόνισε και πάντα θα με συγκλονίζει».

«Βλέπαμε σκηνές από το αεροδρόμιο, αν θα αναγνωρίσουμε κάποιον γνωστό… Ήταν μέσα οικογενειακοί μας φίλοι»

Η Θεοδοσία Ναθαναήλ ήταν μόλις δέκα χρόνων ωστόσο όσο και να ήθελε να ξεχάσει τα όσα συνέβησαν δε μπορεί. Γι’ αυτή και την οικογένειά της δεν ήταν όλοι οι επιβαίνοντες άγνωστοι. Μέσα στα θύματα υπήρχε μία πενταμελής οικογένεια, που πήγαιναν για πρώτη φορά όλοι μαζί διακοπές, και ήταν φίλοι τους.

«Οι μικροί της οικογένειας βλέπαμε τηλεόραση ενώ οι γονείς μας είχαν ξαπλώσει για να ξεκουραστούν. Σε κάποια στιγμή διακόπηκε το πρόγραμμα που παρακολουθούσαμε και είχε έκτακτη ενημέρωση. Έλεγαν ότι χάθηκε αεροπλάνο που αναχώρησε από την Κύπρο. Αρχικά σοκαριστήκαμε αλλά δεν είχαμε σκεφτεί ότι μπορεί να γνωρίζαμε κάποιον. Όσον ακούγαμε, όμως, περισσότερες πληροφορίες αρχίσαμε να συνδέουμε κάποια στοιχεία.

Τότε τρέξαμε στο δωμάτιο των γονιών μας για να τους ενημερώσουμε καθώς υπήρχε ενδεχόμενο ο θείος, όπως αποκαλούσαμε τον Κυριάκο Κυπριανού που ήταν φίλος του πατέρα μας, να επέβαινε σε αυτό μαζί με την οικογένεια του. Επρόκειτο για μία πενταμελή οικογένεια, δύο κόρες και ένας γιος. Ήταν η πρώτη φορά που ταξίδευαν όλοι μαζί. Είχαν προσπαθήσει και στο παρελθόν ωστόσο δεν τα κατάφεραν.

Θυμάμαι ότι μία μέρα πριν, ο πατέρας μου είχε πει ότι σκεφτόντουσαν να αφήσουν πίσω τον 5χρονο γιο τους. Τελικά έκαναν το παρθενικό τους ταξίδι ως οικογένεια, το οποίο ήταν και το τελευταίο τους.

Εκείνες τις στιγμές επικρατούσε πανικός, άγχος. Θέλαμε να πάρουμε τηλέφωνο συγγενικά τους πρόσωπα για να μάθουμε αλλά από την άλλη σκεφτόμασταν ότι ίσως δεν έπρεπε να τους ανησυχήσουμε. Περιμέναμε και βλέπαμε στην τηλεόραση σκηνές με τους συγγενείς στο αεροδρόμιο και προσπαθούσαμε να δούμε αν υπάρχει κάποιο γνώριμο μας πρόσωπο.

Περίπου δύο με τρεις ώρες μετά, τηλεφώνησε στον πατέρα μου ένας άλλος φίλος του Κυριάκου και τον ενημέρωσε ότι τελικά επέβαιναν στο αεροσκάφος. Τότε έγινε ακόμη πιο δύσκολο. Για πολύ καιρό μετά το συζητούσαμε καθημερινά.

Ήταν και είναι πολύ σοκαριστικό. Αν και ήμουν δέκα χρονών, έμειναν χαραγμένα στο μυαλό μου. Είχα πολλές παιδικές αναμνήσεις από τις συναντήσεις που κάναμε οικογενειακώς. Το επόμενο διάστημα είχαν ακουστεί, μάλιστα, και διάφορα σενάρια για το αν ήταν ζωντανοί, αν έριξαν το αεροσκάφος κτλ., τα οποία μας αναστάτωσαν ακόμη περισσότερα. Πέρασαν περίπου τέσσερα χρόνια για να μπούμε ξανά σε αεροπλάνο. Και για να είμαι ειλικρινής κάθε φορά που θα ταξιδέψω μου «γεννιούνται» άσχημες σκέψεις.

Η αλήθεια είναι πως και γνωστό να μην είχες μέσα στο αεροσκάφος, ήταν τέτοιες οι συνθήκες που σε επηρέαζαν. Οικογένειες οι οποίες έφευγαν με καλοκαιρινή διάθεση για διακοπές και ξεκληρίστηκαν. Μικρά παιδάκια, νεαρά πρόσωπα. Τραγωδία».

14 Αυγούστου 2005, είχε ξημερώσει μία συνηθισμένη ηλιόλουστη Κυριακή η οποία μέχρι το μεσημέρι έβαλε τα πένθιμα της. Σε Κύπρο αλλά και Ελλάδα τις επόμενες ημέρες εκτυλίσσονταν σκηνές αρχαίας τραγωδίας. Ταυτοποιήσεις θυμάτων, μεταφορά σορών και μαζικές κηδείες. Οι 121 άνθρωποι που έφυγαν, έγιναν συγγενείς όλων μας. Θρηνήσαμε, πονέσαμε, πενθήσαμε και κάθε 14 Αυγούστου θα τους μνημονεύουμε.

Έλαβε την 4η δόση του εμβολίου ο Χατζηπαντέλα. «Ικανοποιητικοί οι αριθμοί… περιμένουμε περισσότερο κόσμο»

Κάλεσε τον κόσμο να προστατέψει τον εαυτό του από σοβαρές νοσοηλείες και να λάβει την 4η δόση - Όσα ανέφερε και για τα εμβόλια της γρίπης #cyprustimes

Μαρτυρία Κύπριου φοιτητή στη Cyprus Times: «Ρώσοι αυτοτραυματίζονται για να μην πάνε να πολεμήσουν»

Κλίμα τρόμου στη Ρωσία μετά τη μερική επιστράτευση Πούτιν - Με την πλάτη στον τοίχο οι Κύπριοι φοιτητές – Πού απευθύνονται για να λαμβάνουν χρήματα για τις σπουδές τους
gallery

«Απείλησαν ότι θα μας βιάσουν»: Συγκλονιστικές μαρτυρίες Ιρανών για την καταστολή της Τεχεράνης

«Οι πιο φρικτές είναι οι γυναίκες αξιωματικοί» καταγγέλλουν Ιρανές που συνελήφθησαν σε διαδηλώσεις για τη Μάχσα Αμινί #cyprustimes

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Κύπρο και τον Κόσμο, την ώρα που συμβαίνουν στη Cyprus Times

Top Stories

MC MEDIA NETWORK

Κυκλοφόρησε το δεύτερο επεισόδιο του ντοκιμαντέρ της ΑΛΣ Ομόνοιας (vid)

Η ΑΛΣ Ομόνοια ενημερώνει: Μόλις κυκλοφόρησε το δεύτερο επεισόδιο του ντοκιμαντέρ που είναι αφιερωμένο στην ομάδα μας. Απολαύστε υπεύθυνα

GNTM 5: Διέκοψε το γύρισμα η Βίκυ Καγιά στην οντισιόν της πρώην Μις Κύπρος (video)

Έφυγε από το πλατό η Βίκυ Καγιά Οι οντισιόν συνεχίζονται στο GNTM 5, με τα επίδοξα μοντέλα να διεκδικούν μια θέση στη επόμενη φάση του...

Ομόνοια: Υπό συνεχή παρακολούθηση οι 4 δανεικοί με στόχο την πρόοδο τους

Ομόνοια: Υπό συνεχή παρακολούθηση οι 4 δανεικοί με στόχο την πρόοδο τους

Χρήστος Σαντικάι: Η τρυφερή αγκαλιά με τον νεογέννητο γιο του μετά το εξιτήριο από το μαιευτήριο

Μπαμπάς έγινε για πρωτη φορά ο τραγουδιστής! Η Λάουρα Νάργες και ο Χρήστος Σαντικάι πλέουν σε πελάγη ευτυχίας, καθώς μετά από 9 μήνες κρατούν στην...

MC MEDIA NETWORK

Κυκλοφόρησε το δεύτερο επεισόδιο του ντοκιμαντέρ της ΑΛΣ Ομόνοιας (vid)

Η ΑΛΣ Ομόνοια ενημερώνει: Μόλις κυκλοφόρησε το δεύτερο επεισόδιο του ντοκιμαντέρ που είναι αφιερωμένο στην ομάδα μας. Απολαύστε υπεύθυνα

GNTM 5: Διέκοψε το γύρισμα η Βίκυ Καγιά στην οντισιόν της πρώην Μις Κύπρος (video)

Έφυγε από το πλατό η Βίκυ Καγιά Οι οντισιόν συνεχίζονται στο GNTM 5, με τα επίδοξα μοντέλα να διεκδικούν μια θέση στη επόμενη φάση του...

Ομόνοια: Υπό συνεχή παρακολούθηση οι 4 δανεικοί με στόχο την πρόοδο τους

Ομόνοια: Υπό συνεχή παρακολούθηση οι 4 δανεικοί με στόχο την πρόοδο τους

Χρήστος Σαντικάι: Η τρυφερή αγκαλιά με τον νεογέννητο γιο του μετά το εξιτήριο από το μαιευτήριο

Μπαμπάς έγινε για πρωτη φορά ο τραγουδιστής! Η Λάουρα Νάργες και ο Χρήστος Σαντικάι πλέουν σε πελάγη ευτυχίας, καθώς μετά από 9 μήνες κρατούν στην...

Lifestyle

Γιατί η νέα ταινία του Netflix για τη Μέριλιν Μονρόε κρίθηκε ακατάλληλη

Πρόκειται για την πρώτη ταινία της πλατφόρμας που λαμβάνει τη συγκεκριμένη βαθμολογία - Ποιες σκηνές κρίθηκαν ακατάλληλες #CyprusTimes

Lifestyle

Χρήστος Σαντικάι: Η τρυφερή αγκαλιά με τον νεογέννητο γιο του μετά το εξιτήριο από το μαιευτήριο

Μπαμπάς έγινε για πρωτη φορά ο τραγουδιστής! Η Λάουρα Νάργες και ο Χρήστος Σαντικάι πλέουν σε πελάγη ευτυχίας, καθώς μετά από 9 μήνες κρατούν στην...

Ομόνοια: Υπό συνεχή παρακολούθηση οι 4 δανεικοί με στόχο την πρόοδο τους

Ομόνοια: Υπό συνεχή παρακολούθηση οι 4 δανεικοί με στόχο την πρόοδο τους

Σε «άθλια κατάσταση» η Αγία Παρασκευή στο κατεχόμενο Κάτω Βαρώσι λέει ο Αρχιμανδρίτης Αυγουστίνος Καρράς

«Ο ναός παραδόθηκε στη φθορά του χρόνου και των λεηλασιών», ανέφερε μεταξύ άλλων #cyprustimes

Κυκλοφόρησε το δεύτερο επεισόδιο του ντοκιμαντέρ της ΑΛΣ Ομόνοιας (vid)

Η ΑΛΣ Ομόνοια ενημερώνει: Μόλις κυκλοφόρησε το δεύτερο επεισόδιο του ντοκιμαντέρ που είναι αφιερωμένο στην ομάδα μας. Απολαύστε υπεύθυνα

Advertorials