!

ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΡΩΝΟΪΟ

MC MEDIA NETWORK

27 Μαΐου, 2020 Τετάρτη 18:33:14

Όλες οι Ειδήσεις

Εγγραφή στο
Newsletter

!

ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΡΩΝΟΪΟ

Είχα και εγώ σοβαρό ατύχημα… Δεν ήμουνα το θύμα αλλά ένας απ’ τους υπαίτιους

Είχα και εγώ σοβαρό ατύχημα και γλίτωσα. Δεν ήμουνα το θύμα αλλά ένας απ’ τους υπαίτιους. Δε μου το είπε ποτέ κανείς αλλά ξέρω.

Της Γεωργίας Μιχαήλ

Κατέβασε το APP της CYPRUS TIMES! ΕΔΩ για Android και ΕΔΩ για iOS

Αν εκείνα τα δευτερόλεπτα δεν είχα χάσει τη συγκέντρωση μου ίσως να μη γινόταν ποτέ. Ίσως και πάλι να μην προλάβαινα αλλά… Εγώ όμως στάθηκα τυχερή. Όχι μόνο που δε σκοτώθηκα ή δεν τραυματίστηκα αλλά κυρίως που δε σκότωσα και δεν τραυμάτισα κάποιον άλλον.

Σχεδόν ποτέ το κακό δε σε προειδοποιεί…

Ήταν ένα απόγευμα, τέλη Αυγούστου. Αν δεν κάνω λάθος ήταν το καλοκαίρι μετά το τέλος των σπουδών μου. Άρα πριν περίπου μία δεκαετία. Ξεκινήσαμε μαζί με τη φίλη μου τη Ν. από τη Λευκωσία για το πατρικό μου στη Λεμεσό. Είχαμε σχέδια για εκείνη την ημέρα.

Μπήκε, λοιπόν, η κάθε μία στο αμάξι της και αφού στο δικό μου ήταν χαλασμένα το κλιματιστικό και το ραδιόφωνο ξεκίνησαν τα πειράγματα. Η κίνηση στον αυτοκινητόδρομο μας υπενθύμιζε ότι ήταν τέλη καλοκαιριού. Κάποιοι είχαν επιστρέψει στην καθημερινότητα τους ενώ κάποιοι άλλοι όχι. Η διάθεση; Όπως της άρμοζε! Άκρως καλοκαιρινή, ανέμελη και σαγηνευτική. Οφείλω να ομολογήσω ότι κινούμασταν στα επιτρεπτά όρια ταχύτητας και έτσι υπολογίζαμε ότι περίπου μία ώρα μετά θα βρισκόμασταν στον προορισμό μας.

Εκεί κοντά στην έξοδο Τσερίου όμως ανατράπηκαν τα πάντα…

Βρισκόμασταν στη λωρίδα επιτάχυνσης. Μπροστά από εμένα το όχημα της φίλης μου και πιο μπροστά από αυτήν ένα άλλο σαλούν όχημα. Ο οδηγός του πρώτου οχήματος πάτησε απότομα τα φρένα χωρίς κάποιο εμφανή λόγο. Ευτυχώς για τη φίλη μου πρόλαβε να ελαττώσει ταχύτητα. Δυστυχώς όμως εγώ δεν το αντιλήφθηκα εγκαίρως. Ίσως να ήταν εκείνα τα δευτερόλεπτα που άφηνα το κινητό στην άκρη. Όχι δεν έγραφα μήνυμα, ούτε ασχολούμουν με το κινητό. Το είχα αφήσει στα πόδια μου από πριν και το πήρα για να το βάλω στη θήκη της πόρτας. Έσκυψα όμως το βλέμμα. Εκείνα τα δέκατα δευτερολέπτου ήταν αρκετά. Αλήθεια, δε ξέρω καν αν ήταν δευτερόλεπτα.

Όταν σήκωσα το κεφάλι… Πάτησα φρένο. Αν και είχαμε απόσταση μεταξύ μας κατάλαβα ότι δεν προλάβαινα. Πλησίασα αρκετά το προπορευόμενο αμάξι και επιχείρησα να το αποφύγω. Είχα ήδη χάσει τον έλεγχο. Δεν κατάλαβα καν ότι χτύπησα το αμάξι της φίλης μου. Θυμάμαι ότι άρχισα να «παίζω» με το τιμόνι. Μία δεξιά, μία αριστερά. Δε μπορούσα να το συγκρατήσω. Αργότερα η Ν. είχε πει ότι με είχε δει εκείνη τη στιγμή που πάλευα και στο πρόσωπο μου ήταν ζωγραφισμένος ο φόβος με ένα «γαμώτο την πατήσαμε». Το όχημα είχε πάρει τον έλεγχο. Χτυπάει και πάλι κάπου. Δεν ήξερα που. Μετά το τελευταίο χτύπημα το αμάξι έκανε μία τούμπα στον αέρα και πριν προλάβει να συρθεί στο έδαφος φώναξα «Παναγία μου» και έκανα τη σκέψη ότι τώρα θα έβλεπα πως είναι να πεθαίνεις.

Όλα έγιναν σε μερικά λεπτά, ίσως και λιγότερο…

Το επόμενο που θυμάμαι ήταν να λέω «βγαίνω, είμαι καλά». Προηγήθηκαν κι άλλα που δεν τα είδα ποτέ. Το τελευταίο χτύπημα ήταν στο αμάξι της Ν., το οποίο άρχισε διαδοχικά να χτυπάει στα κιγκλιδώματα πριν ακινητοποιηθεί. Η πόρτα της δεν άνοιγε. Βγήκε από το παράθυρο για να τρέξει κοντά μου. «Νόμιζα ότι θα ήσουν νεκρή», ήταν τα λόγια της αργότερα. Ευτυχώς τα υπόλοιπα αμάξια σταμάτησαν εγκαίρως.

Το κεφάλι μου ήταν προς τα κάτω. Ευτυχώς το παράθυρο του οδηγού ήταν ανοικτό λόγω του χαλασμένου κλιματιστικού. Απασφάλισα τη ζώνη και το αιωρούμενο κορμί μου έπεσε προς τα κάτω. Βγήκα από το παράθυρο. Το αμάξι βρισκόταν στη μέση της αριστερής λωρίδας και η θέση του οδηγού «έβλεπε» προς τη Λευκωσία.

Επανέλαβα ότι είμαι καλά. Έκανα δύο βήματα αλλά όλα μαύρισαν. Με έβαλαν να καθίσω. Ήδη είχε μαζευτεί κόσμος. Μία κυρία μάλιστα έτρεχε προς την κατεύθυνση του οχήματος και φώναζε «που είναι ο οδηγός; Που είναι ο οδηγός;». Της εξήγησα ότι ήμουνα εγώ και τότε έκλαψε γιατί πίστευε, όπως μου είπε, ότι δε θα με έβλεπε ζωντανή.

Μόλις κάθισα, συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να ειδοποιήσω τους δικούς μου ανθρώπους. Δεν ήθελα. Μου πέρασε φευγαλέα από το μυαλό να μην ενημερώσω καν τους γονείς μου. Ένιωσα ότι δεν είχα το δικαίωμα να τους ανησυχήσω. Ήξερα πώς ήταν στον δρόμο για Πρωταρά. Θα ξεκινούσαν επιτέλους οι διακοπές τους. Τον άχαρο αυτό ρόλο πήρε η φίλη μου. Ενημέρωσε την αδερφή μου, η οποία αρχικά δεν την πίστεψε. Δε γινόταν, είχαμε μιλήσει μαζί της προηγουμένως. Μας περίμενε.

Ζήτησα να ενημερώσω εγώ τους γονείς μου. Αν με άκουγαν θα ήταν πιο εύκολο να τους πείσω ότι είμαι καλά. Οι διακοπές πήραν αναβολή. Ο δρόμος για Πρωταρά τελικά τους έβγαλε προς Λευκωσία. Τους εξήγησα ότι αν έβλεπαν το αμάξι πριν από εμένα ίσως να μην πίστευαν ότι είμαι όντως καλά. Η εικόνα του ήταν τόσο δυνατή που μπορούσε να με διαψεύσει. Εγώ και η Ν. μεταφερθήκαμε με ασθενοφόρο στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας για προληπτικούς λόγους. Μας έκαναν όλες τις εξετάσεις και αφού διαπιστώθηκε ότι φέραμε μόνο εκδορές, πήραμε το δρόμο για το σπίτι μας.

Περάσαμε και από το σημείο όπου έγινε το τροχαίο. Τα σημάδια από τα φρένα στην άσφαλτο μαρτυρούσε ότι κάτι άσχημο είχε προηγηθεί. Τα αυτοκίνητα ήταν πλέον στην άκρη του δρόμου. Αν περνούσα τυχαία από εκεί, θα περίμενα να ακούσω άλλη μία είδηση για θανατηφόρο.

Ευτυχώς όμως το βράδυ ήμουνα στο σπίτι μαζί με την οικογένειά μου. Το ίδιο και η φίλη μου. Το σημάδι από τη ζώνη και ο πόνος στο στήθος που κράτησε κάποιους μήνες ήταν για να μου υπενθυμίζει πόσο τυχερή ήμουν. Ο οδηγός του πρώτου αμαξιού, χάθηκε. Δε μάθαμε ποτέ γιατί φρέναρε απότομα. Έμαθα όμως ότι εκείνα τα δευτερόλεπτα που έσκυψα το κεφάλι θα μπορούσαν να ήταν και η αιτία θανάτου μου ή ακόμη χειρότερα να γινόμουν η αιτία θανάτου κάποιου άλλου ανθρώπου.

Τρόμαξα στην ιδέα να ενημερώσω τους γονείς μου για το ατύχημα ενώ ήμουνα καλά. Δεν το χωράει ο νους μου πώς θα ήταν αν κάποιος τους ενημέρωνε ότι το παιδί τους δεν ήταν ζωντανό. Κι όμως δυστυχώς πλέον αυτός ο εφιάλτης ζωντανεύει όλο και πιο συχνά. Ξέρεις γιατί; Γιατί λίγο ή πολύ κάποια στιγμή όλοι γινόμαστε ασυνείδητοι οδηγοί. Δεν πρέπει μόνο να μεθύσεις ή να τρέξεις για να σκοτώσεις ή να σκοτωθείς. Μία στιγμή απροσεξίας, αφηρημάδας είναι αρκετή για να μπει μία ταφόπλακα.

Γι’ αυτό κάθε φορά που κάθεσαι πίσω από το τιμόνι πρέπει να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου ότι αν δεν είσαι προσεκτικός μπορεί να συμβεί και σε εσένα! Ακόμη κι αν βγεις ζωντανός, η μεγαλύτερη τιμωρία για έναν ευσυνείδητο επιζώντα θανατηφόρου είναι η ίδια η συνείδηση του.

Είχα και εγώ σοβαρό ατύχημα και γλίτωσα. Δεν ήμουνα το θύμα αλλά ένας απ’ τους υπαίτιους. Δε μου το είπε ποτέ κανείς αλλά ξέρω.

Της Γεωργίας Μιχαήλ

Αν εκείνα τα δευτερόλεπτα δεν είχα χάσει τη συγκέντρωση μου ίσως να μη γινόταν ποτέ. Ίσως και πάλι να μην προλάβαινα αλλά… Εγώ όμως στάθηκα τυχερή. Όχι μόνο που δε σκοτώθηκα ή δεν τραυματίστηκα αλλά κυρίως που δε σκότωσα και δεν τραυμάτισα κάποιον άλλον.

Σχεδόν ποτέ το κακό δε σε προειδοποιεί…

Ήταν ένα απόγευμα, τέλη Αυγούστου. Αν δεν κάνω λάθος ήταν το καλοκαίρι μετά το τέλος των σπουδών μου. Άρα πριν περίπου μία δεκαετία. Ξεκινήσαμε μαζί με τη φίλη μου τη Ν. από τη Λευκωσία για το πατρικό μου στη Λεμεσό. Είχαμε σχέδια για εκείνη την ημέρα.

Μπήκε, λοιπόν, η κάθε μία στο αμάξι της και αφού στο δικό μου ήταν χαλασμένα το κλιματιστικό και το ραδιόφωνο ξεκίνησαν τα πειράγματα. Η κίνηση στον αυτοκινητόδρομο μας υπενθύμιζε ότι ήταν τέλη καλοκαιριού. Κάποιοι είχαν επιστρέψει στην καθημερινότητα τους ενώ κάποιοι άλλοι όχι. Η διάθεση; Όπως της άρμοζε! Άκρως καλοκαιρινή, ανέμελη και σαγηνευτική. Οφείλω να ομολογήσω ότι κινούμασταν στα επιτρεπτά όρια ταχύτητας και έτσι υπολογίζαμε ότι περίπου μία ώρα μετά θα βρισκόμασταν στον προορισμό μας.

Εκεί κοντά στην έξοδο Τσερίου όμως ανατράπηκαν τα πάντα…

Βρισκόμασταν στη λωρίδα επιτάχυνσης. Μπροστά από εμένα το όχημα της φίλης μου και πιο μπροστά από αυτήν ένα άλλο σαλούν όχημα. Ο οδηγός του πρώτου οχήματος πάτησε απότομα τα φρένα χωρίς κάποιο εμφανή λόγο. Ευτυχώς για τη φίλη μου πρόλαβε να ελαττώσει ταχύτητα. Δυστυχώς όμως εγώ δεν το αντιλήφθηκα εγκαίρως. Ίσως να ήταν εκείνα τα δευτερόλεπτα που άφηνα το κινητό στην άκρη. Όχι δεν έγραφα μήνυμα, ούτε ασχολούμουν με το κινητό. Το είχα αφήσει στα πόδια μου από πριν και το πήρα για να το βάλω στη θήκη της πόρτας. Έσκυψα όμως το βλέμμα. Εκείνα τα δέκατα δευτερολέπτου ήταν αρκετά. Αλήθεια, δε ξέρω καν αν ήταν δευτερόλεπτα.

Όταν σήκωσα το κεφάλι… Πάτησα φρένο. Αν και είχαμε απόσταση μεταξύ μας κατάλαβα ότι δεν προλάβαινα. Πλησίασα αρκετά το προπορευόμενο αμάξι και επιχείρησα να το αποφύγω. Είχα ήδη χάσει τον έλεγχο. Δεν κατάλαβα καν ότι χτύπησα το αμάξι της φίλης μου. Θυμάμαι ότι άρχισα να «παίζω» με το τιμόνι. Μία δεξιά, μία αριστερά. Δε μπορούσα να το συγκρατήσω. Αργότερα η Ν. είχε πει ότι με είχε δει εκείνη τη στιγμή που πάλευα και στο πρόσωπο μου ήταν ζωγραφισμένος ο φόβος με ένα «γαμώτο την πατήσαμε». Το όχημα είχε πάρει τον έλεγχο. Χτυπάει και πάλι κάπου. Δεν ήξερα που. Μετά το τελευταίο χτύπημα το αμάξι έκανε μία τούμπα στον αέρα και πριν προλάβει να συρθεί στο έδαφος φώναξα «Παναγία μου» και έκανα τη σκέψη ότι τώρα θα έβλεπα πως είναι να πεθαίνεις.

Όλα έγιναν σε μερικά λεπτά, ίσως και λιγότερο…

Το επόμενο που θυμάμαι ήταν να λέω «βγαίνω, είμαι καλά». Προηγήθηκαν κι άλλα που δεν τα είδα ποτέ. Το τελευταίο χτύπημα ήταν στο αμάξι της Ν., το οποίο άρχισε διαδοχικά να χτυπάει στα κιγκλιδώματα πριν ακινητοποιηθεί. Η πόρτα της δεν άνοιγε. Βγήκε από το παράθυρο για να τρέξει κοντά μου. «Νόμιζα ότι θα ήσουν νεκρή», ήταν τα λόγια της αργότερα. Ευτυχώς τα υπόλοιπα αμάξια σταμάτησαν εγκαίρως.

Το κεφάλι μου ήταν προς τα κάτω. Ευτυχώς το παράθυρο του οδηγού ήταν ανοικτό λόγω του χαλασμένου κλιματιστικού. Απασφάλισα τη ζώνη και το αιωρούμενο κορμί μου έπεσε προς τα κάτω. Βγήκα από το παράθυρο. Το αμάξι βρισκόταν στη μέση της αριστερής λωρίδας και η θέση του οδηγού «έβλεπε» προς τη Λευκωσία.

Επανέλαβα ότι είμαι καλά. Έκανα δύο βήματα αλλά όλα μαύρισαν. Με έβαλαν να καθίσω. Ήδη είχε μαζευτεί κόσμος. Μία κυρία μάλιστα έτρεχε προς την κατεύθυνση του οχήματος και φώναζε «που είναι ο οδηγός; Που είναι ο οδηγός;». Της εξήγησα ότι ήμουνα εγώ και τότε έκλαψε γιατί πίστευε, όπως μου είπε, ότι δε θα με έβλεπε ζωντανή.

Μόλις κάθισα, συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να ειδοποιήσω τους δικούς μου ανθρώπους. Δεν ήθελα. Μου πέρασε φευγαλέα από το μυαλό να μην ενημερώσω καν τους γονείς μου. Ένιωσα ότι δεν είχα το δικαίωμα να τους ανησυχήσω. Ήξερα πώς ήταν στον δρόμο για Πρωταρά. Θα ξεκινούσαν επιτέλους οι διακοπές τους. Τον άχαρο αυτό ρόλο πήρε η φίλη μου. Ενημέρωσε την αδερφή μου, η οποία αρχικά δεν την πίστεψε. Δε γινόταν, είχαμε μιλήσει μαζί της προηγουμένως. Μας περίμενε.

Ζήτησα να ενημερώσω εγώ τους γονείς μου. Αν με άκουγαν θα ήταν πιο εύκολο να τους πείσω ότι είμαι καλά. Οι διακοπές πήραν αναβολή. Ο δρόμος για Πρωταρά τελικά τους έβγαλε προς Λευκωσία. Τους εξήγησα ότι αν έβλεπαν το αμάξι πριν από εμένα ίσως να μην πίστευαν ότι είμαι όντως καλά. Η εικόνα του ήταν τόσο δυνατή που μπορούσε να με διαψεύσει. Εγώ και η Ν. μεταφερθήκαμε με ασθενοφόρο στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας για προληπτικούς λόγους. Μας έκαναν όλες τις εξετάσεις και αφού διαπιστώθηκε ότι φέραμε μόνο εκδορές, πήραμε το δρόμο για το σπίτι μας.

Περάσαμε και από το σημείο όπου έγινε το τροχαίο. Τα σημάδια από τα φρένα στην άσφαλτο μαρτυρούσε ότι κάτι άσχημο είχε προηγηθεί. Τα αυτοκίνητα ήταν πλέον στην άκρη του δρόμου. Αν περνούσα τυχαία από εκεί, θα περίμενα να ακούσω άλλη μία είδηση για θανατηφόρο.

Ευτυχώς όμως το βράδυ ήμουνα στο σπίτι μαζί με την οικογένειά μου. Το ίδιο και η φίλη μου. Το σημάδι από τη ζώνη και ο πόνος στο στήθος που κράτησε κάποιους μήνες ήταν για να μου υπενθυμίζει πόσο τυχερή ήμουν. Ο οδηγός του πρώτου αμαξιού, χάθηκε. Δε μάθαμε ποτέ γιατί φρέναρε απότομα. Έμαθα όμως ότι εκείνα τα δευτερόλεπτα που έσκυψα το κεφάλι θα μπορούσαν να ήταν και η αιτία θανάτου μου ή ακόμη χειρότερα να γινόμουν η αιτία θανάτου κάποιου άλλου ανθρώπου.

Τρόμαξα στην ιδέα να ενημερώσω τους γονείς μου για το ατύχημα ενώ ήμουνα καλά. Δεν το χωράει ο νους μου πώς θα ήταν αν κάποιος τους ενημέρωνε ότι το παιδί τους δεν ήταν ζωντανό. Κι όμως δυστυχώς πλέον αυτός ο εφιάλτης ζωντανεύει όλο και πιο συχνά. Ξέρεις γιατί; Γιατί λίγο ή πολύ κάποια στιγμή όλοι γινόμαστε ασυνείδητοι οδηγοί. Δεν πρέπει μόνο να μεθύσεις ή να τρέξεις για να σκοτώσεις ή να σκοτωθείς. Μία στιγμή απροσεξίας, αφηρημάδας είναι αρκετή για να μπει μία ταφόπλακα.

Γι’ αυτό κάθε φορά που κάθεσαι πίσω από το τιμόνι πρέπει να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου ότι αν δεν είσαι προσεκτικός μπορεί να συμβεί και σε εσένα! Ακόμη κι αν βγεις ζωντανός, η μεγαλύτερη τιμωρία για έναν ευσυνείδητο επιζώντα θανατηφόρου είναι η ίδια η συνείδηση του.

Top Stories

Δρ. Νικολόπουλος στη CT: «Η εικόνα είναι καλή και εκτιμούμε ότι θα παραμείνει έτσι»

#ΔΙΑΒΑΣΤΕ Ο Δρ. Γεώργιος Νικολόπουλος στη #CyprusTimes για τα μέχρι στιγμής δεδομένα, τα κρούσματα σε σχολεία και επαναπατρισθέντες και την 2η και 3η φάση άρσης των μέτρων

Σε απευθείας δίκη και ελεύθεροι υπό όρους γαμπρός και πεθερός για την κομπίνα με τις μάσκες

29 Ιουνίου ορίστηκε η έναρξη της δίκης... Είχαν παραδεχτεί ότι της… δανείστηκαν και όχι ότι τις έκλεψαν!

MC MEDIA NETWORK

«Η υπόθεση κατά του Παντελή προχωρά»

O πρώην πρόεδρος της ποδοσφαιρικής εταιρείας της Ανόρθωσης, Μιχάλης Χατζηπαντέλας στον Active (107,4 & 102,5) για τον Ράγιος, τον Παντελή και για άλλα. Αναλυτικά...

MC MEDIA NETWORK

«Η υπόθεση κατά του Παντελή προχωρά»

O πρώην πρόεδρος της ποδοσφαιρικής εταιρείας της Ανόρθωσης, Μιχάλης Χατζηπαντέλας στον Active (107,4 & 102,5) για τον Ράγιος, τον Παντελή και για άλλα. Αναλυτικά...

Lifestyle

Lifestyle

«Η υπόθεση κατά του Παντελή προχωρά»

O πρώην πρόεδρος της ποδοσφαιρικής εταιρείας της Ανόρθωσης, Μιχάλης Χατζηπαντέλας στον Active (107,4 & 102,5) για τον Ράγιος, τον Παντελή και για άλλα. Αναλυτικά...

18 νέα κρούσματα και κανένας θάνατος το τελευταίο 24ωρο στην Ελλάδα

Ο συνολικός αριθμός των κρουσμάτων είναι 2903, εκ των οποίων το 55.2% αφορά άνδρες

Αγωνία για το μέλλον των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, εκφράζει ο Δήμαρχος Δερύνειας

Ο Δήμος Δερύνειας προσπαθεί να εξεύρει τρόπους στήριξης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων που λειτουργούν στα δημοτικά του όρια

Advertorials